En daar stond zij dan. Op perron 3, het perron waar ik elke ochtend vroeg de trein naar mijn werk neem in München stad. Vandaag was ik later vanwege een afspraak bij mijn advocaat om mijn (v)echtscheiding te bespreken.

Ik kwam de trap opgelopen en zag haar staan. Ik liep nog even door omdat ik niet echt kon geloven dat zij het was. Maar ze was het dus wel…

Mijn voormalige collega die me meer dan een jaar lang recht in mijn gezicht loog. Die in onze keuken zat en met ons mee at. Die cadeautjes voor onze kinderen meenam en gezellig aan tafel met ze zat te knutselen. Die mij vertelde wat een fantastische moeder ik was.

Een dubbelleven

Een jaar lang deed ik al het mogelijke om mijn huwelijk te redden nadat mijn man op een dag thuis kwam en verklaarde wat er allemaal wel niet mis was en niet meer deugde aan mij. Later bleek dat zij beiden al lange tijd elk vrij moment en mijn vertrouwen gebruikten om samen een dubbel leven te leven.

Ik liep nog een stukje verder het perron op om te kijken of zij het echt was. Ja, ze keek me recht aan. 

Maandenlang had ik nachten lang wakker gelegen en gedacht aan dit moment. En wat was ik er bang voor geweest! Het zweet brak me iedere keer weer uit. Wat heeft zij wat ik niet heb? Wat als mijn kinderen haar leuker vinden dan mij? Er spookte van alles door mijn hoofd.

Nu weet ik beter

Nu weet ik beter. Toen nog niet. Toen dacht ik dat hij altijd gelijk had. Toen dacht ik nog dat het allemaal wel aan mij zou liggen. Toen dacht ik nog dat ik elke keer tot het uiterste moest gaan om de vrede te houden. Nu weet ik beter. 

Het was een koude ochtend, muts op en handschoenen aan, maar een mooie strakke en heldere blauwe lucht zoals je die alleen in Beieren ziet. De angst, het kloppende hart, het uitbrekende zweet – het was er allemaal niet. In plaats daarvan – rust.

Deze kans krijg ik maar een keer

Ze had zich ondertussen van me weggedraaid, schouders omhoog getrokken, gezicht naar beneden, alsof ze wilde verdwijnen. Ik voelde een enorme kracht van binnen. ‘Deze kans krijg je maar één keer’, galmde het in mijn hoofd. Haar rug en gebogen schouders die ze zo schijnheilig naar me toegekeerd had, gaven me de kracht om mijn eigen rug te rechten en op haar af te stappen.

Ik voelde geen woede, geen verdriet, geen traan. Ik voelde me helemaal mezelf, en met elke stap was het alsof alles wat ik de afgelopen jaren had meegemaakt met mijn man – het liegen, het bedrog, het gekleineerd worden, het klein gehouden worden – eindelijk van me afvloeide. Met elke stap zag ik mezelf steeds duidelijker en krachtiger staan.

Wat leuk om je weer te zien

‘Goedemorgen’, zei ik tegen haar, en noemde haar met haar volle voornaam in plaats van de poppige afkorting die ze zichzelf noemt. Ze wist niet waar ze moest kijken. Ik keek haar rustig in haar ogen aan.

“Wat leuk om je weer eens een keer te zien,” zei ik tegen haar.

Een kleine, snelle glimlach vormde zich om haar mond maar verdween meteen toen ik haar recht in haar ogen bleef aankijken en ze het sarcasme langzaam voelde inzinken. Haar ogen begonnen vochtig te worden.

‘Dank je wel’, zei ik tegen haar. ‘Dank je wel dat je een andere vrouw, een andere moeder, dit bedrog hebt kunnen aandoen.’

Ze slikte en keek weg, slikte nog een keer. Ik deed een stap terug.

‘Dank je wel. Dank je wel dat je hem van me weg hebt genomen en ik de kans heb een fijn en veilig leven op te bouwen voor mij en mijn kinderen. En ik wens je veel geluk.’

Ik keek haar nog even aan, terwijl een golf van schaamte en van schuld over haar gezicht gleed. Ik liep verder het perron op.

Killing with kindness

Ik had haar de huid vol kunnen schelden. Ik had haar een klap in haar gezicht kunnen geven, en laten zien hoeveel verdriet ze mijn kinderen en mij heeft aangedaan. Maar dat heb ik gelukkig allemaal niet gedaan. Het hoefde ook niet. Ik zag eindelijk wie er voor me stond, en ik zag vooral wie tegenover haar stond. In plaats daarvan trok ik het sterkste wapen uit mijn arsenaal: killing with kindness.

Om haar weer eens te zien of tegen te komen nadat ik van de hele affaire wist, was mijn laatste grote angst. Terwijl ik wegliep zette ik mentaal een vinkje bij het laatste item op de lijst van angsten die ik de laatste drie jaar overwonnen.

Ik ben vrij, eindelijk vrij!

mm
Grüß Gott! Ik ben Cathy en woon sinds 2006 in een klein Beiers dorpje bij München. Dit is het zevende land waar ik woon, en ik kijk ernaar uit om leuke lokale lifestyle en mindfulness verhalen met jullie te delen. Ik werk als Executive Assistant en naast tijd met mijn gezinnetje bouw ik met veel liefde mijn Girls with Guts network op!