Nu we het nieuwe jaar in gaan, kijk ik terug op de afgelopen periode. Wat een jaar…Het was er zo één die je liever niet hebt, zo ééntje van diepe dalen. Een jaar van je ‘lost’ voelen. Van zoeken naar wie je bent, wat je wilt, waar je hoort en waar je naar toe wilt gaan...

Het fijne huis dat we huren en waar we 15 maanden geleden in zijn komen wonen, biedt geen verdere veilige haven. Het huis is verkocht en binnen een aantal maanden moeten we een nieuw plekje gevonden hebben. En zo gaat de zoektocht naar een thuis verder.

The saga continues…

Wonen in België is voor ons heel dubbel. Nog steeds ben ik dankbaar dat we hier vijf jaar geleden terecht konden en ons hier mochten vestigen om een nieuw leven in Europa op te gaan bouwen. En dat hebben we gedaan! Scholen, sportclubs en hobbies zijn gevonden, vakanties, feestdagen en kinderfeestjes gevierd. Wat echter nog  steeds ontbreekt is het ‘thuis’ gevoel. Na vijf jaar wonen is dat er, op een aantal flarden na, nog niet. 

Zo was er het eerste jaar in België elke ochtend de ‘oversteek-mevrouw’ bij het zebrapad bij de school. Elke ochtend reed ik langs het zebrapad op weg naar mijn werk. Na een aantal dagen glimlachtte en zwaaide ze elke keer weer als ik netjes wachtte tot zij de kinderen had laten passeren en het verkeer weer zijn weg liet vervolgen. Ik keek zo uit naar dit moment.

In een nieuw land waar niemand ons kende, voelde haar vriendelijke gebaar als een klein stukje thuis.

En zo waren er de afgelopen vijf jaar meer momenten. De ijsboerderij in het dorp bijvoorbeeld, waar we als gezin een nieuwe ‘hang-out’ plek vonden om te relaxen in het zonnetje met een ijsje. We kwamen er zo vaak dat we nu als vaste klanten extra grote bolletjes krijgen. Of in de lokale supermarkt waar de dame aan de kassa nog steeds moet lachen omdat ik het einde van het warme stokbrood al heb opgegeten voordat ik bij de kassa betaald heb. 

Maar er echt bijhoren?

Nee dat zeker niet. Dit jaar hebben we voor het eerst veel gesproken over het racisme dat we tegenkomen, een voorbeeld is de zwarte piet discussie. Met alle tinten bruin tot blank in ons gezin is het een discussie waar we niet goed mee weten om te gaan. Van pesterijen gericht op onze zoon op school, een van onze dochters die vertelt dat ze bij een vriendinnetje thuis niet mag komen spelen omdat ze een bruine huidskleur heeft, tot aan een publiekelijke vernedering van onze donker getinte dochter. Zij deed mee aan een verkiezingsdebat in het eerste jaar op haar universiteit. Er werd haar verteld dat ‘buitenlanders’ niet meer welkom zijn…

Dit jaar was het racisme zo loud and clear voor ons, dat ik het ook niet meer kon ontkennen.

Dat deel van de samenleving waarvan je hoopt dat het nooit je loved ones raakt, is helaas toch echt aanwezig in ons leven…

Nederland versus België

Dus toen we nieuws kregen dat we een ander huis moesten zoeken, gingen mijn gedachten naar Nederland. Ook daar bestaat er racisme, maar veel minder dan dat we hier nu ervaren. Ik werk over de grens in Nederland en lijk in een totaal andere wereld te verkeren dan de rest van mijn gezinsleden. Om ons wat meer te oriënteren, gingen we op zoek naar huizen, hypotheek adviseurs en bezochten we sociale gelegenheden.

Met name mijn man, die er helemaal niets voor voelde om te verhuizen, moest echt toegeven hoe anders er met hem als donker gekleurde man werd omgegaan. Sprakeloos raakte hij als hij bij afspraken werd benaderd als ‘volwaardig’ en onderdeel van de maatschappij. Ook al zou dit weer een emigratie worden met alle rompslomp die daar bij komt kijken, toch maakte mijn hart een sprongetje bij elke stap die we zetten.

Zouden we ons in Nederland dan meer thuis gaan voelen? Eindelijk? 

Liever vandaag dan morgen

Het liefst vertrek ik morgen. Maar we zijn met z’n zessen. We hebben allemaal een eigen ritme, opleidingen en scholen. Kijkend naar ons gehele ‘pallet’ en de opties die we hebben, komen we tot de conclusie dat het te snel is om dit binnen vier maanden allemaal te bewerkstelligen. We zullen tijdelijk toch een ander huis hier in België moeten zoeken, om vervolgens de stap naar Nederland te gaan maken over één tot twee jaar.

Dikke tranen biggelen over mijn wangen…

Ik voel me net een vijfjarige die een teleurstelling moet verwerken. Mijn hoofd begrijpt het helemaal, maar mijn hart niet en dat doet zeer. Ik besluit het gewoon maar te laten zijn, de tranen van teleurstelling en verdriet. Mijn man strijkt over mijn haar om me te troosten. En ’s avond in bed, fluister ik mezelf zachtjes en liefdevol toe: ‘Ons nieuwe thuis is er al. Het is er al in de toekomst en we vinden er langzaam onze weg naar toe.’

Ons eigen Afrikaanse kerstverhaal 

En zo rollen we de kerstperiode in. Op kerstavond bij de boom, zijn we als gezin even echt samen met alle aandacht voor elkaar. Kadootjes worden één voor één uitgepakt, er wordt gelachen en gedronken. In alle gezelligheid vertellen we ons eigen Afrikaanse kerstverhaal van 15 jaar geleden aan de kinderen.

En zo voel ik me ineens echt thuis. Zo samen met elkaar in het huis waar we binnen een aantal maanden uit moeten zijn. Dankbaar voor ons sterk kloppend familie-hart sluiten we het jaar af. De alom bekende wijsheid Home is where the heart is…komt ineens tot leven. Deze wijsheid neem ik mee het nieuwe jaar in. Het zal ons leiden op ons pad, waar het ons ook brengen zal dit komende jaar!

mm
Hi, ik ben Nicole. Sinds ik me kan herinneren wilde ik de wereld ontdekken en met name op avontuur gaan in Afrika. Mijn pad bracht me naar Oost-Afrika, waar ik 13 jaar land heel wat avonturen hebt beleefd. Ik heb er mijn man gevonden, gezin gesticht en mijn carrière opgebouwd. Met onze vier kinderen zijn we naar Europa gegaan, en via Zweden zijn we uiteindelijk terecht gekomen in België waar we nu al weer een aantal jaar wonen. Hier in België hebben we onszelf opnieuw uit gevonden en ons leven opgebouwd. De passie voor het buitenlandse avontuur wakkert echter nog altijd in ons, klaar voor nieuwe avonturen op ons pad.