Dagelijks, de hele dag door, herhalen zich steeds weer dezelfde vragen in mijn hoofd: Wat wil ik nu eigenlijk? Wil ik wel werken? Moet ik werken? Welk werk past het beste in mijn huidige situatie? Kan ik van het loon wat hier betaald wordt, rondkomen? Is het niet beter om naar Nederland terug te gaan?

Drie maanden na de geboorte van mijn dochter in 2009 lag ik op de zonneweide van het strandbad, een familiebedrijf van mijn man in de vierde generatie. Ze had net geleerd zich op haar rug te draaien en ik keek haar bewonderend toe. Wat was ik blij, dat ik niet hoefde te werken! Als ik nog in Nederland zou zijn, had ik nu moeten gaan werken. Ik kon het me niet voorstellen dit kleine mormel bij vreemde mensen, in een kinderdagverblijf achter te laten. Maar goed dat dat in dit dorp toch niet mogelijk was en mijn man en schoonouders vonden ook, dat het beter was, als ik bij haar thuis zou zijn. Ik genoot van mijn moederrol en was verbaasd hoe natuurlijk dat allemaal voor mij was.

Alles voor de kinderen

Een jaar later deed zij haar eerste stappen in datzelfde strandbad, terwijl haar kleine broertje in de kinderwagen lag. Wat was ik blij, dat na deze hete zomer, de zwangerschap voorbij was! Het was nu niet zo ontspannen meer als een jaar gelden, maar die twee levenswezentjes vulden mijn leven helemaal.

Weer een jaar later, het zomerseizoen net voorbij, het strandbad gesloten en wij zouden de volgende dag naar Kroatië op vakantie gaan. Met zijn viertjes zaten we in een kamer van het ziekenhuis bij een gynaecoloog, die een echo bij mij aan het maken was. Mijn man was net van de schok bekomen, dat we een tweeling zouden krijgen. Stiekem hoopte hij, dat het er toch maar één zou zijn. Ik was erg blij met een tweeling, maar het werden er drie!

Vijf kinderen onder de drie jaar

Die vakantie stond in het teken van hoe gaan we dit redden?! Mijn man was erg sterk, hield zijn zorgen voor mij verborgen en verzekerde mij, dat we er met zijn tweeën wel uit zouden komen. Hij was echt mijn rots in de branding! Terugblikkend op die tijd, vraag ik me af, waarom ik de tekens die mijn man toen al zond niet serieus heb genomen? Het waren geen bewuste tekens. Integendeel, hij was tot op het moment dat de drieling in maart 2012 werd geboren erg zorgzaam en regelde alles. Hij regelde zoveel, dat hij nog maar zelden thuis was. Ik stond er twee maanden na de geboorte van de drieling grotendeels alleen voor: voor vijf kinderen onder de drie jaar!

Foto: Daphne Hoebée

Had ik dit zien aankomen?

Zoals een Nederlandse kennis bij mij in het dorp pas geleden nog aan mij vroeg: ‘Had je dit echt niet zien aankomen?’ Om eerlijk te zijn had ik het wel zien aankomen. Maar waarom had ik na de geboorte van mijn dochter niet mijn biezen gepakt en was ik er vandoor gegaan? Die vraag zal wel nooit beantwoord worden. En ik denk dat ik toch steeds van het positieve uitging. Dat het wel beter zou worden, dat hij wel weer meer tijd voor ons zou nemen als we maar met elkaar zouden blijven praten. Maar juist dat praten, deed ik te veel en hij te weinig.

Hoe, vraag het me niet, maar het is me gelukt. Ik heb me vrijgevochten en een mooi huurhuisje met tuin en garage gevonden. De kinderen zijn allemaal bij mij. Waar ik heel dankbaar voor ben want hij zorgde niet voor de kinderen, maar toen het tot een scheiding kwam, wilde hij ze hebben! Of beter gezegd, hij wilde alleen zijn oudste zoon hebben, de rest kon en kan hem niet schelen.

Het gaat goed met z’n zessen

Nu wonen we hier sinds anderhalf jaar en het gaat goed. Het is een enorme uitdaging en de dagen zijn heel lang en vermoeiend, maar het gaat ons goed! Nou ja….dat is wat je zo zegt, toch?

Maar wat doe ik nu met mijn leven? Ik ben tien jaar voor de kinderen thuisgebleven. Weer skiles gaan geven zie ik niet meer zitten. Eigenlijk ben ik journalist, maar voor wie schrijf ik dan? Ik heb journalistiek in Utrecht gestudeerd met specialisatie grafische vormgeving. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om daarin werk te vinden? Vooral nu alles vanuit thuis kan. Ik heb de computer en de juiste programma’s. Ik ben altijd ‘bij de tijd’ gebleven en heb een cursus webdesign gedaan. Ik heb een drielings-vereniging opgericht om voor de belangen van drielings-ouders op te komen. Voor die vereniging en voor de Duitse drielings-vereniging, een vereniging met meer dan duizend leden, maak ik vier keer per jaar het verenigingsmagazine. Ik heb net een masterstudie Waldorfpädagogik (om op een vrije school les te kunnen geven) gedaan, om zo tijdens de wintermaanden het werk te kunnen doen, wat ik echt leuk vind.

Foto: Daphne Hoebée

Achter de kassa, lerares en moeder

Het plan was, dat ik in het familiebedrijf achter de kassa zou gaan zitten. Ik was altijd eerlijk tegen mijn man, ik had hem gezegd, dat ik het niet echt zag zitten om mijn hele leven achter de kassa te gaan zitten, maar omdat het bedrijf ons hoofdinkomen verzorgde, zou ik het graag doen. Het was bovendien toch maar vier maanden per jaar open, de andere maanden kon ik dan als lerares gaan werken. Dat zou toch de perfecte combinatie zijn geweest.

En om eerlijk te zijn, was dat werk achter de kassa echt zo erg niet, met uitzicht over het meer en de bergen en in de frisse lucht.

Tja, dat leraressen-plan was leuk, de studie erg interessant en ik heb er ontzettend veel eigen vrienden door gekregen, dat wel. Maar omdat de vrijeschool in Oostenrijk geheel particulier is en geen subsidie van de overheid krijgt, zijn de lonen erg laag. Nu ik afhankelijk ben geworden van mijn eigen inkomen, kan ik dit werk niet meer doen, ik kan er geen vijf kinderen van verzorgen, ook niet naast de alimentatie!

Dus wat doe ik nu? Wie neemt een alleenstaande moeder van vijf kinderen aan? En hoeveel werk kan ik naast de opvoeding van mijn kinderen doen? Hoeveel energie heb ik? Wil ik terug naar Nederland, zou het daar makkelijker zijn?

Lees hier de komende tijd bij meer over mijn zoektocht naar de antwoorden op deze vragen en welke projecten ik al heb gestart!

mm
Hallo! Ik ben Daphne. Twintig jaar geleden kwam ik naar Oostenrijk om één seizoen skiles te gaan geven. Het werden er tien en dat kwam niet alleen door de liefde voor de bergen. Inmiddels ben ik alleenstaande moeder van vijf kinderen en probeer weer in mijn oude beroep in te stappen. Dat is nog niet zo makkelijk in een land, dat nog steeds door mannen wordt bepaald…