Wat eten we vandaag? De vraag is inmiddels bijna retorisch. Toch probeer ik telkens vol goede moed een creatieve invulling te geven. Gelukkig kookt manlief graag, dat maakt dat de variëteit niet tussen pastaschotels en gezonde salades in blijft hangen. Zo snijden we ook buiten de zondag vlees aan tafel of siert het bord een moot gebakken vis.

De maaltijden vullen zich met herinneren, en toch is het vaak even zoeken naar de invulling ervan. De Chicken Adobo smaakt nou eenmaal nooit zoals de oppas deze bereidde en de versgebakken platte broodjes missen hier hun authentieke smaak. Daarentegen hebben we het volkoren brood jarenlang moeten missen en is kaas in Nederland gewoonweg het allerlekkerst, ook al doet de Nederlandse export het erg goed buiten de grenzen.

‘Saaie’ Hollandse pot

Sinds we terug zijn in Nederland, zijn onze maaltijden aangepast aan de Nederlandse pot, ondanks dat de supermarkten zich steeds internationaler gaan vullen. Toch kiezen we nu bewust voor seizoensproducten of de Nederlandse variant.

De boerenkool die in het buitenland een ware hype werd en voor drie krullige stronkjes met een hoofdprijs over de toonbank ging, ligt in Nederland gewoon onderop in het schap in mega-zakken.

Maar zoeken blijft het; in het buitenland kwamen de tomaten of bij lokale boeren vandaan of uit Nederland. Maar hier in de supermarkten is de tomaat afkomstig uit Nederland, Egypte, Spanje of Italië, en dan hebben we het nog maar niet over de appels die verder reizen dan menig influencer.

Eten in het buitenland was altijd een feestje

Het eten in het buitenland was een feestje. Niet zo zeer door wat er te krijgen was, maar het eten was vaak een onderdeel van het samenzijn met vrienden waarbij iedereen een eigen traditie of gerecht tot een feestmaal maakte. Weekenden vulden zich met lange lunches en aan het einde van de week was er vaak tijd voor een diner of uitje ergens – work hard, play hard was duidelijke taal, ondanks de verschillende taalbarrieres. 

En zo eten we elke ochtend nog een mengeling van culturen, eigen tradities, trends en het bekende bammetje. Terwijl de lunch en het diner de wereldse smaken naar onze eettafel halen. Waarbij de lunch zich heel hollands in een broodtrommel laat vervoeren, even wat anders dan lazy lunch…

mm
Hallo, ik ben Laura. Op mijn derde stond ik al met mijn koffertje klaar, ik zou de wijde wereld in gaan. Het werd het Midden-Oosten (Riyad en Dubai), inmiddels al 18 jaar. Ik runde er een succesvol PR bureau en schrijf als freelancer voor publicaties. Maar sinds 2018 zette ik weer voet op eigen Nederlandse bodem, maar hoe eigen is die bodem werkelijk nog?