Parkland is een gemoedelijk stadje in het zuiden van Florida. Aan de westzijde schurkend tegen de Everglades en op maar een uurtje rijden van het zuidelijker gelegen Miami. Jarenlang uitgeroepen tot één van de veiligste plaatsen van Florida. En juist daar ging het op een zonnige dag in februari twee jaar geleden gruwelijk mis.

Op Valentijnsdag 2018, ging een oud-leerling gewapend met een semi-automatisch geweer een high school binnen en schoot zeventien onschuldige mensen dood. Zeventien anderen raakten gewond. Parkland was wereldnieuws.

LEES OOK: EMMA GONZALEZ: DE STRIJD VAN ÉÉN MEISJE TEGEN MILJOENEN WAPENS

Parkland shooting

Zaak van leven of dood

Toen ik ervan hoorde, opende ik geschrokken Facebook. Betrof het misschien de school van een oud klasgenoot van onze zoon?! Ik zag direct de post van mijn vriendin waarin ze meldde, dat haar zoon veilig was. Gelukkig zat hij niet op de Marjory Stoneman Douglas (MSD) High School, waar zojuist de drie na ergste school shooting ooit in Amerika had plaats gevonden. Je maakt als ouders bewust een keuze voor de high school van je kind(eren) maar je staat er natuurlijk niet bij stil, dat het een zaak van leven of dood zou kunnen zijn.

Anderhalf jaar later verhuisden wij zelf naar Parkland. We wonen op steenworp afstand van de plaats des onheils. Een plek die ik voor het eerst op televisie zag, maar waar ik nu met regelmaat langs rijd. Dit is geen gewone high school. Dat zie je onder andere aan de spandoeken en signs, die aan de hekken rond school hangen. Bedrijven en privé personen kunnen door middel van banners doneren en tegelijkertijd laten zien, dat zij de getroffen community steunen. Ook is er een indrukwekkende gedenkplaats. Onze zoon vond het te beladen om daar, waar het bloedbad had plaatsgevonden, zijn high school af te maken. Hij koos voor een andere school.

Parkland shooting

Voetbalster Alyssa

Nog geen maand nadat we verhuisd waren, besloot zoonlief lid te worden van de plaatselijke voetbalclub. De uit-, thuis- en oefenuniformen werden besteld en afgeleverd. Zonder er teveel acht op te slaan, werden ze gedragen en gewassen. Tot onze zoon op een avond terug kwam van een training en me vroeg: “Mama heb jij wel eens gezien, dat er een meisjesnaam op mijn voetbalshirts staat?” Nee, dat was me nooit opgevallen. Maar op de linkermouw van elk shirt staat ‘8 #PLAY FOR ALYSSA’. Zij voetbalde voor het Marjory Stoneman Douglas schoolteam. Maar met rugnummer acht speelde zij ook voor de plaatselijke club.

Parkland shooting

Ruim een maand na de shooting stond er in Orlando een voetbalinterland op het programma: het vrouwenteam van Amerika tegen dat van Engeland. De aanvoerster van Alyssa’s schoolteam vroeg via twitter, of Alyssa herdacht kon worden tijdens die wedstrijd. De tweet ging viraal en het verzoek werd ingewilligd. De familie van Alyssa en de beide voetbalteams waar zij in speelde, waren bij die wedstrijd aanwezig. Zij waren er getuige van, dat er een minuut stilte werd gehouden om deze omgekomen, jonge en talentvolle voetbalster te eren. Ze was pas veertien jaar jong en had nog een heel leven voor zich.

Impact op dagelijkse leven

De impact van deze fatale schietpartij is hier nog altijd merkbaar. Dagelijks zie ik auto’s rijden met ‘MSD Strong’ en ‘Never Forget’ stickers. Mijn eerder genoemde vriendin vertelde me, dat ze nog steeds koude rillingen krijgt als ze veel sirenes tegelijkertijd hoort. Als zij dat al zo ervaart, hoe komt dat dan binnen bij een nabestaande? En hoe voelt zoiets voor een overlevende? Dat niet iedere overlevende even goed om kan gaan met dit immense trauma werd een jaar na dato duidelijk. Survivor’s guilt, een vorm van posttraumatisch stresssyndroom (PTSS) kostte ruim één jaar na dato nóg twee slachtoffers.

Om dit verhaal compleet te maken, had ik foto’s nodig. Vluchtig langs die school rijden is wel wat anders dan er letterlijk bij stil te staan, foto’s te maken en het dieper op je in te laten werken. Ik sprak er met klaar-over Wendy, die ook op de bewuste dag leerlingen hielp met oversteken. Zij heeft de schoten gehoord. De chaos, de waanzin en het uitzinnige verdriet van heel dichtbij meegemaakt. Zij vertelde mij onder andere dat het gebouw, wat inmiddels met groene hekken is afgeschermd, na de rechtszaak (tegen de shooter) afgebroken gaat worden. In dat gebouw vond de moordpartij plaats en de aanblik daarvan is voor velen hier in Parkland, heel begrijpelijk, te pijnlijk.

Parkland shooting

Eenmaal thuis liet ik de foto’s aan mijn zoon zien. Op veel foto’s zag hij weer de naam Alyssa voorbij komen. Zegt hij ineens: ‘Had ik je trouwens al eens verteld, dat de broer van Alyssa in mijn school voetbalteam zit?’ Ik vermoed dat het voor de broer van Alyssa te confronterend was om op de school te blijven, waar zijn zus in koelen bloede was omgebracht. En zo blijkt: als je in Parkland woont, zul je altijd op een of andere manier herinnerd worden aan die enorme tragedie.

MSD NEVER FORGET

mm
Hi there, mijn naam is Ing(eborg) Hofman. Momenteel woon ik in de buurt van Miami in Amerika. Mijn man werkt vanuit NYC, onze dochter studeert in Maastricht en onze zoon zal over niet al te lange tijd gaan studeren ergens in Amerika. En ik? Ik probeer tussen alle verhuizingen door, gemiddeld elke twee jaar, een beetje te genieten van en te schrijven over dit (te) gekke land!