Het had even tijd nodig, tijd om wat inspiratie te vinden om jullie weer eens een beetje te laten meegenieten met mijn wel en wee. Na 2,5 heerlijke jaren in Zuid Afrika moesten wij hals over kop terug naar Nederland in verband met visumproblemen.

Binnen twee maanden was alles geregeld, en stonden wij met een aantal koffers weer op Nederlandse bodem. De container zou vier weken later ook arriveren, en wij hadden de taak om het huis wat inmiddels met hulp van schoonfamilie gekocht was zo snel mogelijk klaar te maken voordat de container voor de deur zou staan.

Het straatje van Jan Modaal

We waren weer terug in onze oude wijk, zelfs in onze oude straat, en na de vakantie gingen de kinderen weer terug naar hun oude school. Al snel kwamen we tot de ontdekking dat Nederland niet meer ‘thuis’ is, niet meer ‘thuis’ voelt. En ondanks dat we alles hebben meegenomen, wat ons huis een groot Afrika maakt, staat het huis alsnog in Nederland.

Gek en vreemd in sommige ogen, want eigenlijk hebben we niks te klagen. We hebben een mooi huis, de kinderen hebben allemaal een mooie kamer, alles wat hun hartje begeert, en een kast vol mooie kleren. We hebben een keukenkast vol eten wat we lekker vinden en gaan op vrijdag uitgebreid friet halen bij de cafetaria. Voor velen een leven waar ze alleen maar van kunnen dromen, voor anderen een prima leven, en weer anderen geven de voorkeur aan nog meer, nog groter, en nog luxer. Wij horen meer in het straatje van Jan Modaal. En dat is voor ons ook altijd goed geweest. Niet alles vanzelfsprekend, en hard werken voor de extra’s. Keuzes maken en gewoon je leven leiden. Ook wij waren altijd blij als bleek dat er teveel belasting was betaald, maar meestal was dat het tegenovergestelde…

Hoe redden mensen het hier?

Terug in Nederland moeten we als gezin onze draai weer zien te vinden. We praten veel met elkaar, en zo wordt er natuurlijk ook regelmatig gesproken over de verschillen tussen hier en daar. Vaak trekken we conclusie dat het leven daar gewoon heel anders is dan hier. In Nederland lijkt alles meer en groter te moeten. De sociale druk voor de kinderen om wel in die merkkleding te lopen, om wel de ECHTE Apple oortjes te hebben, en vooral de nieuwste telefoon, want met een oude kun je toch eigenlijk niet meer gezien worden. Je tas moet een merktas zijn, en je gymkleren hebben uiteraard een logo anders ben je ‘skeer’.

De huizenmarkt is extreem! De prijzen die je betaald voor een koopwoning zijn als ‘Jan Modaal’ echt niet meer te betalen! Wij hebben met wat hulp gelukkig de kans gehad om een huis te kopen, maar eigenlijk zouden we met één inkomen alleen een driekamerflat kunnen kopen in Nijmegen. Zo zien we de struggle om ons heen, en zo zien we dat de gezinnen hier echt met twee man sterk moeten werken, want anders redt je het hier gewoonweg niet!

Wat is rijkdom?

Bij ons is het op dit moment niet haalbaar om meer te werken dan we nu al doen. De kinderen moeten hun draai op school nog vinden, hebben moeite in het donker fietsen in de ochtend, de kou maakt ze hyperventileren en de remigratie was moeilijker en uitputtender dan gedacht. Niet een situatie waar je als moeder om vraagt, maar die je als moeder neemt zoals die is, en waarbij je er voor zorgt dat je er voor je kinderen kan zijn. Verdrietig word ik van het onbegrip dat we voelen. Mensen die vinden dat we ons niet moeten ‘aanstellen’. Je bent weer in Nederland, en dus moet je je maar weer als een Nederlander gedragen. Net als iedereen…

En daar gaat het mis! Wat nou als je je geen Nederlander voelt? Wat nou als je merkt dat je je daar niet prettig bij voelt? Je mag me elke week 100 euro extra in mijn hand duwen om het leven makkelijker te maken, maar die extra grote biefstuk helpt niet om je lekkerder te voelen. Je kan de kinderen strontverwennen met van alles, maar dat brengt ze geen blote voeten in het zand. We kunnen ze de nieuwste spellen geven, maar de zon gaat er niet meer van schijnen…

Afrika

Blij met niks

Afgelopen december kreeg ik de kans om heerlijk met mijn drie kinderen even drie weken te ontsnappen aan de kou! Nadat mijn oudste met een depressie aan het kampen was, de jongste helemaal op was van school, en de middelste stiller en stiller werd, besloot ik om die kans te pakken en te gaan. Besloten op zaterdag, woensdag zaten we in het vliegtuig naar Zuid Africa. Een bijzonder fijne reis, waar we antwoorden vonden, eindelijk even onze gevoelens konden laten lopen, en even op adem konden komen. We waren ‘thuis’. Thuis zonder ons huis, maar thuis met elkaar. Thuis op de weg vanaf het vliegveld, thuis bij de plaatselijke pizzaboer, thuis bij al die lieve vrienden en vriendinnen, en vooral thuis onder de zon!

Blij met niks, tevreden met een blauwe lucht, en genieten van een worst van de braai! Simpel, rustig, en op blote voeten. Het maakt niet uit hoe je eruit ziet, wat je draagt, en het liefst zien ze je op blote voeten of plakkies (slippers). Buiten is waar we waren, met onze bol in de zon, een picknickmand mee als lunch, en met heel weinig hadden we alles!

Maar wat ik zou doen met 1 miljoen?

En dan stellen we onszelf de vraag: maakt geld gelukkig?
Nee, naar mijn mening niet. Geluk zit hem in hele kleine dingen. Geluk zit van binnen, en in je gevoel, van geluk gaat je hart sneller kloppen! Maar laat ik nou niet te filantropisch denken. Geld hebben we wel nodig. Zonder geld komen we er ook niet. Althans niet in een leven met drie studerende kinderen. Geld hebben we nodig voor de toekomst, geld is een onderdeel van ons leven. We moeten echt wel een beetje geld hebben in de wereld van nu. Maar veel geld? Hebben we dat nodig? Nee. Tuurlijk maakt het alles makkelijker. Geld kan dromen laten uitkomen, geld kan zorgen voor behandelingen die we anders niet kunnen betalen, geld…

Wat zou jij doen met 1 miljoen? Ik kocht een huis in Zuid Afrika, regelde een container en vertrok morgen nog! Dat is het eerste wat in me opkomt, maar dat gaat helemaal niet! We zouden daar een gewoon leven leiden, en dat zouden we ook willen. Voor dat leven hebben we visums nodig, en daarvoor de ambassade in Den Haag. Zonder een visum geen verblijfsvergunning. Kunnen de kinderen niet naar school, en wij niet werken. En een visum kopen? Dat gaat niet…

En dus volgen we deze weg, zorgen we dat we genoeg hebben om het te redden, en gaan we daar gewoon met zijn allen aan het werk om te kunnen leven. Leven! Precies dat. En totdat we dat punt bereikt hebben, werken we ons een slag in de rondte, proberen we allemaal te blijven lachen, lopen we mee in de kudde, en hopen we op een vroege lente. Een vroege lente hier in het koude Nederland.

mm
Ik ben Mirjam, samen met mijn man Paul, en onze 3 kids Zoë, Perrin en Maylin ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.