Deze maand staan we als wereldwijven stil bij de vraag of geld gelukkig maakt? Uiteraard is het belangrijk dat onze basisbehoeften vervuld zijn -eten, drinken, kleding en een dak boven ons hoofd- indien dit niet het geval is heeft dit impact op onze gezondheid, veiligheid en staat geluk nou niet bepaald bovenaan het prioriteitenlijstje.

Maar als we die behoeften kunnen afvinken en we ‘staan’ iets hoger in de welbekende piramide van Maslow, welke rol speelt geld dan? In dit artikel reflecteer ik graag op mijn persoonlijke ervaringen in Nederland versus Spanje en de inzichten die me dat gebracht heeft.

Een hutkoffer of een hippe loft?

Een korte terugblik naar mijn leven in Nederland, vlak voor vertrek, medio 2016. Ik was op dat moment bijna tien jaar werkzaam voor commerciële bedrijven als consumenten-, marktonderzoeker en had net een promotie gemaakt binnen het gerespecteerde bureau waar ik op dat moment vijf jaar werkzaam was. Ik was nu een zogeheten Research & Segmentation Director, had een mooi salaris en woonde in een woonloft in ‘hip’ Amsterdam Noord. Ik had een druk sociaal leven, werkte voor een inspirerend bureau met dito collega’s en zou mezelf zeker een dikke voldoende geven geluks-wise!

Toch besloot ik naar Barcelona te verhuizen, ik was verliefd geworden op deze stad en boekte een one-way ticket, voordat ik überhaupt een baan gevonden had. Met mijn ervaring zal het wel goedkomen, dacht ik. Dit bleek in de praktijk toch lastig, zeker als je de taal nog niet beheerst. Uiteindelijk kwam dan toch de perfecte match op mijn radar, een internationaal werkende innovation consultancy en daar kon ik vrijwel direct aan de slag. Kleine kanttekening, de eerste drie maanden zou ik een soort trainee-positie hebben met daarna kans om door te stromen tot ‘volwaardige’ consultant. Je kunt je voorstellen dat dit money-wise een behoorlijke stap terug was en veel mensen begrepen dan ook niet waar ik aan begon. Als ‘kers op de taart’ ging ik als 34-jarige ook nog eens studentikoos samenwonen in een gedeeld appartement met vier anderen. En dat terwijl ik in Amsterdam toch echt een pareltje te pakken had! Ik vertrok met slechts een grote koffer kleding richting Barcelona, meer ruimte voor eigen spullen had ik immers niet.

We hebben ongelooflijke haast

Na het traineeship kreeg ik inderdaad een vaste positie, heb ik super toffe projecten mogen doen, de meest memorabele in de VS en China, en het salaris was een stuk hoger dan tijdens die eerste drie maanden. Zat ik op hetzelfde niveau als in Nederland? Nee. Laten we eerlijk zijn, de salarissen in Spanje liggen een stuk lager dan in Nederland, ook in de zogenaamde bedrijfswereld. Uiteraard hangt dit wel samen met lagere levenskosten, hoewel de huren in Barcelona inmiddels toch wel Amsterdamse vormen beginnen aan te nemen. Ruim een half jaar geleden heb ik mijn eigen consultancy opgericht en een eigen onderneming brengt uiteraard ook veel economische onzekerheid met zich mee. Daarnaast zijn de maandelijkse kosten om als autonomo te werken zeer hoog in Spanje; het wordt freelancers hier bijna onmogelijk gemaakt, maar ach lang leve de leap of faiths!

Het is in ieder geval dus duidelijk dat Nederland het money-wise zeker wint van Spanje. En geluks-wise? Zoals gezegd gaf ik dat in Nederland al een dikke voldoende, maar inmiddels moet ik toegeven dat de werk-privé balans en kwaliteit van leven in Spanje in mijn ogen veel beter is. In Nederland heb ik veel gevallen van burn-outs voorbij zien komen, de stress en werkdruk wordt mensen vaak te veel. In Spanje heb ik daarentegen nog nooit iemand snel een broodje achter zijn computer zien opeten, of ‘erger’, een totale lunch zien overslaan. Hier nemen mensen in de ochtend, onderweg naar werk, de tijd voor een koffie en gezellig praatje aan de bar. Er is geen haast.

Picture Perfect

In Nederland lijken mensen daarentegen vaak tijd te kort te hebben en zo gefocust op het behalen van materiële doelen; een groter huis, een mooiere auto, een hogere hypotheek. In gesprekken en zelfs tijdens ‘romantische’ dates gaat het vaak over wat je doet voor de kost. In Spanje ervaar ik persoonlijk minder focus op die materie en pure identificatie met werk. Het streven naar een groter huis en bijvoorbeeld het volgen van de laatste interieur trends, dat zie ik hier ook minder. Dat hangt waarschijnlijk samen met het klimaat, we leven hier gewoon meer buiten, dus wordt er wellicht minder waarde gehecht aan het creëren van de perfect home.

Ik wil zeker niet beweren dat er in Spanje geen problemen zijn. Veel mensen hebben hier nog te kampen met de impact van de financiële crisis en het is niet ongebruikelijk dat volwassenen met hun kinderen weer ingetrokken zijn bij hun ouders, soms in relatief kleine flats. Maar maakt dit de mensen minder gelukkig? Dat betwijfel ik. Familiebanden zijn over het algemeen hechter en mensen steunen elkaar, er lijkt dus veel meer gemeenschapsgevoel. Ook heeft men wat mij betreft het genieten van de simpele dingen in het leven tot een kunstvorm verheven, met name de tijd nemen voor die kleine dingen is een verademing.

Minimaliseren als buzzword

Ik denk zelf steeds vaker dat meer geld en bijbehorende status leidt tot meer drang tot bezit en materie, wat weer samenhangt met minder vrijheid (er moet immers toch gewerkt worden voor die extra hypotheek), letterlijk en figuurlijk meer lasten en bijkomende kopzorgen en stress. Niet voor niets is minimaliseren ineens het nieuwe buzzwoord en gaat men los met #selfcare. Zelf vertrok ik destijds met die ene koffer en heb ik mijn spullen geen seconde gemist. Na mijn definitieve move heb ik zelfs het meeste achtergelaten en weggegeven in Nederland.

Het risico van te veel focus op materie, conventionele levensdoelen, te veel meegaan in de ratrace en de vergelijking met peers, is dat je uit het oog kan verliezen waar het echt om draait in het leven. Want wat hebben we nou echt nodig om gelukkig te zijn? Als je het mij vraagt, tijd doorbrengen met je geliefden en ook oprecht voor de volle 100% aanwezig zijn binnen die momenten. Inmiddels ben ik ook moeder van een 16 maanden oude dochter en de tijd die ik hier in Spanje met haar kan doorbrengen is onbetaalbaar. Tijd en aandacht. Dat is wat mij betreft überhaupt het mooiste cadeau dat je je kinderen (of wie dan ook) kan geven, want het allernieuwste speelgoed en dure cadeaus kunnen de afwezigheid van een ouder niet opvullen. We zeggen niet voor niets ‘een kinderhand is gauw gevuld’ en dat is waar we als volwassen binnen deze thematiek een goed voorbeeld aan kunnen nemen!

mm
¡Hola! Ik ben Anouk en begin 2017 vertrok ik op mijn 34e naar Barcelona. Verliefd op het Spaanse leven en al snel ook mijn Spaanse prins tegengekomen, met wie ik inmiddels in Girona woon, samen met ons dochtertje en hond. Aan de UvA psychologie gestudeerd en ruim tien jaar werkzaam als marktonderzoeker. Mijn passie is verhalen delen, lees je mee?