In 2019 eindigden 40% van de huwelijken in Nederland in een echtscheiding. Onder de Nederlanders met een Turkse of Marokkaanse etniciteit is de verhouding 1 op 4, dus 25%. Ook ik zit bij die 25%. Na een huwelijk van twintig jaar nam ik het initiatief om van mijn toenmalige echtgenoot te scheiden en mijn leven met mijn kinderen alleen voort te zetten.

Het is niet bepaald gebruikelijk voor een Marokkaanse of Turkse vrouw te scheiden, sterker nog in veel gevallen wordt een vrouw met de intentie om te scheiden door haar familie en naaste omgeving onder druk gezet om bij haar man te blijven. Een echtscheiding is in de Turkse en Marokkaanse gemeenschap een no-go en is in het algemeen een schande voor de desbetreffende familie. Een vrouw die ongelukkig is moet dit maar voor lief nemen en haar pijn slikken.

Huiselijk geweld

Zelfs als er huiselijk geweld in een huwelijk plaatsvindt, wordt dit onder het tapijt geveegd en niet over gesproken. De man is het hoofd van het gezin en wordt als belangrijk gezien: hij werkt en zorgt tenslotte voor zijn gezin. Uiteraard geldt dit natuurlijk niet voor alle Turkse en Marokkaanse mannen, er zijn genoeg goede, respectvolle en trouwbare mannen die uitstekend voor hun vrouw en kinderen zijn. Helaas was mijn persoonlijke ervaring niet positief, het was zelfs een ongelijkwaardige relatie.

Gelukkig alleenstaand

Dit was voor mij een van de redenen om voor mijn kinderen en mijzelf te kiezen en de echtscheiding aan te vragen. Tot de dag van vandaag is deze keuze en beslissing de beste geweest. Ruim tien jaar ben ik een alleenstaande, lees: gelukkige alleenstaande moeder, die door familie en vriendenkring wordt ondersteund. Ik heb kennissen die niet durven te scheiden, omdat zij geen steun krijgen van hun familie en naasten. Enigszins kan ik hen begrijpen, omdat het niet makkelijk is om een nieuw leven te leiden en met kinderen kan dit nog moeilijker zijn.

Mijn motto is: de beren op de weg kunnen groot, gevaarlijk en luidruchtig zijn, maar deze beren hoeven jou niet te verslinden en kunnen je met rust laten om jouw rit te vervolgen. “Wie niet waagt, zal NOOIT winnen”!

Taboe en schaamte

Niemand scheidt voor zijn/haar lol. Iedereen hoopt op a-happy-everlasting-story. Maar in de praktijk loopt het soms toch iets anders dan voorzien. Op het onderwerp echtscheiding heerst binnen mijn cultuur een taboe en men schaamt zich ervoor. Jaarlijks vier ik naast verjaardagen, het Suikerfeest, het Offerfeest, Bevrijdingsdag, ook mijn echtscheiding. Met een glas Jip & Janneke-champagne proost ik dan met mijn hartsvriendinnen op mijn vrijheid. Het valt mij op dat ik met mijn ‘Nederlandse’ vriendinnen beter en relaxter kan praten over echtscheiding dan met Marokkaanse dames.

Ik vis verder

Mijn papslief zei altijd: in de zee zwemmen ontelbare vissen, de ene vis nog mooier en bijzonderder dan de ander. Ik ben nog steeds vrijgezel, maar hoop eens mijn ware liefde te mogen ontmoeten. Een man die mij waardeert om wie ik ben, mijn imperfecte perfecties accepteert, mij toloreert, respecteert, mijn soulmate is, mij laat ontwikkelen, mij liefheeft, laat lachen en mij laat huilen op zijn schouder. 

OVERLEVEN, LOSLATEN, OMARMEN EN ACCEPTEREN!

mm
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.