Amref flying doctors zet haar wielen op de landingsbaan in een grote oranje stof wolk- middenin de Afrikaanse bush. Are you Monic?, vraagt de piloot met in zijn kielzog de medics.

Het is eind juli en ik lig sinds begin mei ziek thuis, middenin de Keniaanse bush. Ondanks dat ik een doorzetter ben en niet snel opgeef, wordt het me nu te gortig. Ik kan al een paar dagen niet meer op mijn benen staan en dus bel ik AMREF waar ik al jaren lid van ben. Als de arts hoort wat er aan de hand is, staat hij erop dat ik per airlift uit de bush wordt gehaald. Voor ik het weet, lig ik op de brancard aangesloten op allerlei machines en stijgen we op.

Een levend schilderij aan geel oranje en groen trekt onder me weg met een kronkelende Ewaso rivier als een lint dat het landschap siert.

Gevangen in mijn zieke lijf

Na ontslag uit het ziekenhuis volgen maanden van ziekte in mijn huis in de bush, omringd door mijn vier honden. Ik ben niet mobiel en kan nauwelijks op mijn benen staan. Ik kan niet autorijden en ben gevangen in een ziek lijf en in een scenic stilleven waar alleen de elementen veranderen. Maar ik weiger op te geven.

Af en toe word ik door een bevriende lodge gehaald voor een lunch om even bij te tanken maar vooral om bij de wilde olifanten te zijn. Obama, mijn oude vriend, komt me altijd gedag zeggen. Die verbondenheid als onze blikken zich kruisen….

Als je zo van heel dichtbij contact maakt met zo’n gentile giant is dat een moment dat niet te beschrijven is.

De sereniteit, de rust en de vriendschap die altijd van hem uitgaan, dat zijn momenten van intens geluk die me weer even op de been helpen en me de energie geven verder te vechten.

Mijn herstel geeft me vrijheid

De artsen snappen maar niet waarom ik mijn mobiliteit niet terugkrijg. Ik besluit daarom op en neer te reizen naar de dichtstbijzijnde stad Nanyuki om daar therapie te ondergaan en te gaan zwemmen. Op mijn reisjes neem ik mijn oudste hond Lamu mee. Eind november ben ik gelukkig bijna zonder pijn en kan ik weer lopen en autorijden. Ik ben ZO blij dat ik mijn vrijheid terug heb! Dat moet gevierd worden en op mijn verjaardag boek ik een tented room in mijn lievelings lodge.

Voor het eerst sinds mei begeef ik me op pad, met emmers gekookt voer voor de Manyatta honden. Al die tijd stuurde ik iemand om ze een paar keer per week te voeren. Voor ik het weet stromen de honden terwijl ik rijd van alle kanten toe. Ze hebben mijn auto sinds mei niet gezien maar ze zijn me niet vergeten. Ik ben zo ontroerd dat de tranen over mijn wangen stromen!

Waarom nog steeds Afrika?

Aangekomen in de lodge strijk ik neer op mijn veranda. Ik heb een van mijn lievelingsboeken Solitaire van Ton van der lee mee. Ik las het heel lang geleden al maar het is mooi zijn verhaal over zijn vlucht uit Nederland te herlezen. Van een succesvol bestaan als filmer naar de natuur en een solitair bestaan in Namibia in de Namib Naukluft woestijn. Een plek waar ik ook zo graag kom. Zijn woorden zingen in mijn oren en ze herinneren mij waarom ook ik de keuze maakte voor Afrika.

Ziek zijn en alleen in de bush met je honden zonder hulp voor langere tijd is geen kattenpis natuurlijk. Er wordt mij vaak door het thuisfront van alles verweten. Waarom dan nog steeds Afrika? Dat begrijpt niemand en hoeft ook niemand in Nederland te begrijpen. Alleen mensen die zelf de keuze hebben gemaakt voor een leven in de bush, begrijpen dat je dan gewoon niet meer terug wil naar de stad en het lawaai. Ik heb het echt ooit leuk gevonden, Amsterdam is een super stad, maar het is gewoon niet meer aan mij besteed.

Wat heerlijk, ik kan lekker onderuit voor mijn tented room, glas rode wijn erbij, de takken van de Riverine acacia’s bewegen op de muziek van de wind. Als ik van mijn boek opkijk, zie ik het bulderende water van de rivier en de olifanten aan de overkant! Of ik betrap een van de aapjes die stiekem van mijn dip-pool drinken. Een ook de eekhoorns weten me al snel te vinden. What a bliss

Ik heb geleerd mijn intuïtie te volgen

Het is 3 december, ik denk ‘even’ wat geld te pinnen maar helaas stelt de bank weer eens teleur en heeft de machine weer kuren. Ik moet naar de volgende plaats 40 minuten verder rijden. Voor mijn eerste rit heb ik in maanden mijn jeep goed na laten kijken, dus ik zou oké moeten zijn. Maar mijn intuïtie fluistert me in dat ik deze rit beter niet alleen aan moet gaan. Ik ben nog steeds verzwakt en wat als?

Ik heb geleerd mijn intuïtie te volgen dus ik bel Juma, een werker die bij mij vaak klusjes doet. Hij gaat graag mee en alles lijkt goed te gaan. We maken grapjes over een van de vele kerken hier, waar mijns inziens de (arme) bevolking uitgemolken wordt. De zijne ‘rise and shine’ geheten, noem ik al jaren ‘rise and SHOUT’ door het enorme lawaai uit luidsprekers en altijd weer die ene vals zingende persoon die overal bovenuit zingt. Hij kan om mijn grap wel lachen…als plotseling een enorme rookwolk uit de motorkap komt. Mij bekruipt al meteen het gevoel dat dit heel erg mis is…

Ineens staan er 30 man rond mijn auto

De auto lijkt alle functies te hebben verloren en ik stuur met moeite de weg af de berm in. Hoe is het toch mogelijk dat je denkt dat je alleen bent in de bush maar als je dan tot stilstand komt er ineens 30 man uit het niets om je auto staan? Iedereen weet wat het is en bemoeit zich ermee. Een oude Turkana vrouw komt tot mijn verbazing met de melding dat ik geen water in mijn radiator zou hebben. Ik kijk, en ja hoor niet te filmen.

Laat je je auto nakijken na zeven maanden niet rijden ‘vergeet’ de monteur water in mijn radiator te doen.

Ze biedt aan water te gaan halen maar ik bedank vriendelijk. Ik bel een bevriende monteur want onwetendheid kan dingen veel erger maken: ‘Whatever you do, don’t put water in your radiator until all is cooled off’ Probeer vervolgens maar eens aan een monteur te komen voor evaluatie of om weggesleept te worden in de bush… Er gaan uren overheen in de brandende zon, goddank had ik water meegenomen voor ons en Lamu mijn hond. Het blijkt geen goed nieuws. Mijn is cilinderkop naar de knoppen en en of ik mijn auto achter kan laten. Dat is echt het laatste dat je in Afrika doet, je auto in een garage achterlaten. Je krijgt je auto veelal in slechtere staat terug. Dus ik antwoord: ‘no offense but sorry, a no go‘. Ik beloof de monteur dat hij de job mag klaren maar dan wel bij mijn huis.

Aan de horizon tekent zich een regenbui af. Het is zaak heel snel te gaan rijden, want het laatste stuk is geen weg en verandert bij regen al snel in een modderpoel. No way dat die mijn auto dan tot mijn huis gesleept kan worden. Ik zweet peentjes. Het is een heuvelachtig terrein en de ‘kabel’ is een veel te korte ketting. Uiteindelijk komen we na drie uur slepen net op tijd met de eerste regendruppels thuis.

Het noodlot slaat opnieuw toe

De monteur komt de dag erna om alles te ontmantelen maar dan slaat wederom het noodlot keihard toe. Terwijl ik voel dat mijn mobiliteit weer achteruit gaat en de pijn stijgt, beginnen hier forse regens te vallen. Een paar jaar geleden heb ik met het lokale Forum na eerdere overstromingen voorgesteld dat we een emergency Whatsapp-groep op zouden moeten zetten. Vanuit het meetpunt Sasaab Westgate waar ook een aantal rivierbeddingen samen komen, zou een waarschuwing kunnen komen.

Terwijl ik aan de thee zit en al had vernomen dat we in state of emergency zijn, zie ik de eerste muur van water aankomen. ‘Als de hekken het maar houden en we het rond mijn huis droog kunnen houden’, denk ik. Mijn huis staat op een verhoging en op palen maar ik heb al een tijd geleden ontdekt dat de fundering zo slecht is gedaan dat water onder het huis een groot probleem zou kunnen zijn.

Sinds mijn hals-nek dissectie door kanker zijn er een aantal dingen die ik gewoon niet kan, dus ik heb een hulp in dit soort situaties maar tot overmaat van ramp komt er niemand opdagen. Als ik het volgende bericht lees, staat er: BAIL! Maar mijn auto staat met ontmantelde motor naast mijn huis, er valt in mijn geval dus niet veel te ‘bailen‘ en ik weiger alleen te gaan zonder honden. Later verneem ik dat een helikopter op weg is om mensen van een dak van een lodge af te halen. Gelukkig weet ik nog net op tijd een kennis te bereiken die me zandzakken brengt en krijg ik hulp van twee krijgers uit de buurt. Godzijdank! Ik heb dit in zes jaar nog nooit gezien! Mijn hekken zijn al snel weg, de tuin stroomt onder water en het water staat al snel naast mijn huis!

Al dat natuurgeweld, ik kan niet meer…

Tegen het einde van de middag als ik denk dat ik de strijd ga verliezen, hoor ik van een vriendin upstream van de Ewaso Lions dat ze de zandbanken weer kan zien dus dat ik binnen twee uur kan verwachten dat bij mij de waterspiegel ook weer zal dalen. Na twee angstige uren volgt een mega opluchting als het water eindelijk daalt. Maar helaas duurt de opluchting niet lang. Een bezorgde vriendin uit Nanyuki vraagt of ik nog ‘sta’ en zegt dat ze denkt dat ik alsnog moet vertrekken. Het regent pijpenstelen in Nanuyuki en zij denkt dat ik bij een volgende overstroming bovenop deze niet zoveel geluk zal hebben. Ik kan niet meer en besluit toch te blijven. Aan een vriend upstream vraag ik of hij me wakker kan bellen als het weer zover is. Hij heeft een chauffeur die bij mij in de buurt overnacht en biedt aan in een emergency mij en mijn vier honden te halen. Een mega opluchting!

Een paar dagen later hoor ik een grote wervelwind aankomen. Dat maak ik hier in Samburu vaker mee. Je denkt dat je dak eraf gaat en hoort letterlijk de spijkers kraken! Al snel wordt het donker om me heen en dan een knal. Een stuk dak vliegt mee in de weglopende Dust Devil. Dat heb ik weer. Het is laat in de middag en ik ga toch echt niet de nacht in zonder dak met al die roofdieren! Goddank krijg ik iemand aan de telefoon die kan komen repareren. En in februari heb ik dagelijks te maken met miljoenen sprinkhanen en rennen de hulp en ik heen en weer om ramen en deuren te sluiten.

Door mijn olifanten vrienden blijf ik positief

Mijn lichaam stort echter als een kaartenhuis in elkaar. Ijzeren discipline en oefeningen halen niets meer uit en de pijn is met geen middel te bestrijden. Toch denkt de arts dat het niet nodig is om meer testen te doen. Twee weken lang lig ik creperend van de pijn in bed. Maar gisteren heb ik eindelijk uitslag van een bloedtest en wordt mijn vermoeden bevestigd. Ik was het zat en heb mijn bloed hier ter plaatse af laten nemen. Het komt terug met een positief testresultaat op reumatoïde artritis. Daar kom ik niet meer vanaf. De test geeft ook aan dat mijn immuunsysteem als kankerpatiënt verzwakt is maar een ding is zeker, ik wil positief blijven. Met de juiste medicijnen kan ik mijn mobiliteit terugkrijgen. En dat betekent dat ik na negen maanden mijn leven hier in de Afrikaanse Bush weer op kan pakken. Obama, Sam, Omjango, Jaeger, Tulia, see you soon my elephant friends!

mm
Serian, vanuit de Afrikaanse bush waar ik naartoe verhuisde met mijn hond, nadat mijn nu ex man aangaf nog een keer verliefd te willen worden. De Afrikaanse bush trok, ik dacht 'its now or never’! Leeuwen rond mijn huis, wilde olifanten die mijn vrienden werden. Bushlife, tribal war, battling cancer, een leven waarbij commedy en drama elkaar afwisselen.