Het Andesgebergte telt vele kleine gemeenschappen. Hier wonen de verre nazaten van de Inca’s, die ooit door de Spanjaarden verjaagd zijn uit de Heilige Vallei. De meesten van hen wonen in kleine bergdorpjes op zo’n 3700 meter hoogte. Door het gure klimaat en het gebrek aan kennis is de aardappel het enige gewas dat hier verbouwd wordt en door deze eenzijdige voeding zijn de kinderen sterk ondervoed. Simone Heemskerk (50) kwam per toeval in deze dorpjes terecht. Inmiddels geeft zij samen met haar partner en een Peruaans team al ruim 12 jaar biologische tuinbouwles in de dorpen.

Simone besloot na haar studie journalistiek vrijwilligerswerk te gaan doen in Guatemala. Toen nog maar 23. Maar wat ze niet wist is dat het zaadje toen al werd geplant. ‘Ik heb mij altijd erg betrokken bij de wereld gevoeld. En kon altijd al slecht tegen onrecht en ongelijkheid.’

Toch koos ze, eenmaal terug in Nederland, voor een carrière als TV regisseur.

‘Ik kwam bij een commercieel bedrijf terecht, maar probeerde wel de projecten uit te kiezen die mij aan het hart lagen. Op deze manier kon ik toch mijn ei kwijt. In mijn hart heb ik altijd al geweten dat ik ooit iets meer voor de wereld wil betekenen.’

Dat keerpunt kwam op haar 36e.

‘Ik besloot het roer om te gooien en ging terug naar Guatemala om te zien wat ik daar kon betekenen door filmdocumentaires te maken voor initiatieven die dat nodig hadden.’

Peru

Stichting Por Eso

‘Iedereen verklaarde mij voor gek, maar ik ging toch mijn hart achterna. Eenmaal in Guatemala ontmoette ik Jolanda, mijn huidige partner en samen zijn we naar Peru gegaan. Daar kwamen we op een dag door weersomstandigheden vast te zitten in de vallei waar we aan de praat raakten met een schoonmaakster die ons uiteindelijk naar haar dorp ergens hoog in de Andes heeft gebracht. We zagen dat ze hier onze hulp wel goed konden gebruiken. Jolanda is van origine chefkok en toen ik haar ontmoette was zij al bezig met een schoolmoestuin. Het klikte tussen ons en we wisten dat we samen nog meer zouden kunnen betekenen. Samen hebben we de stichting Por Eso opgezet.’

Tuinbouwles en moestuinen

‘We leren de schoolkinderen niet alleen om moestuinen aan te leggen en geven tuinbouwles, maar geven ook kookles aan ouders en kinderen. En met succes, want inmiddels zijn er 32 scholen met moestuinen en bereiken we hiermee zo’n 1300 kinderen’, vertelt Simone trots. ‘De scholen komen nu naar ons toe met de vraag om moestuinen, maar we plaatsen ze niet zomaar. We vinden het belangrijk dat zij net zo hard mee werken.

Door samenwerken borg en veranker je een project. Zo maar iets weggeven of bouwen is niet toekomstbestendig. Dat beklijft niet en ondermijnt bovendien de eigenwaarde.

We begeleiden dus vooral en doen het samen. En dat gaat stap voor stap. Wij zijn erg geduldig’, lacht ze. ‘In sommige dorpjes zitten we soms wel zes jaar…’

Peru
Peru

Een impact maken

Als ik Simone vraag hoe zij het volhoudt antwoord ze: ‘Tuurlijk heb ik ook periodes waarin ik mij afvraag: Heb ik wel de goede afslag genomen? In het begin is alles leuk, interessant en is het één groot avontuur. Nu is het mijn leven. Dat is soms lastig, omdat ik Nederland mis. De gezelligheid, de vrijheid, de rijke cultuur.

Hier kan ik niet even een drankje doen ’s avonds en dat mis ik wel, maar als ik dan weer zie wat we doen en waar we mee bezig zijn, dan denk ik ja… Het is mooi om de impact te zien van wat je doet.

We meten de resultaten waar het kan en zien vooruitgang. We werken samen met overheden en andere instanties en zijn ondertussen een gerenommeerde Peruaanse organisatie. Daar ben ik trots op en het geeft mij voldoening. Daarbij leef ik natuurlijk midden in de natuur en ik moet zeggen, dit kan ik voor geen goud missen.’

Peru
Peru

‘Op een dag hoop ik het stokje door te kunnen geven aan iemand anders. We werken met lokale mensen en beetje bij beetje draag ik het over of doe ik een stapje terug. Ik wil mezelf – los van het fondsen werven en de eindcontrole-  overbodig maken en de organisatie in handen van de Peruanen zelf laten. Zij spreken de taal, kennen de cultuur en weten als geen ander de mensen te bereiken. Dat is veel duurzamer dan mezelf aan boord houden.’

Mocht je meer willen weten over het project check dan de website van Por Eso of mail Simone op simone[at]poreso.org

mm
Hi! Ik ben Jennifer Joedo. In 2008 reden mijn vriend en ik in onze eigen Landrover Defender overland naar Australië en weer terug naar Nederland via de oostkust van Afrika. Vervolgens hebben we op meerdere plekken op de wereld gewoond (Kuala Lumpur, Sydney en Corfu) en zijn we in 2015 weer naar Nederland terug gekeerd. Nu 5 jaar later en twee kindjes rijker zitten we middenin de voorbereidingen om opnieuw een overland trip te maken. Dit keer in onze Steyr brandweerwagen die we nu aan het ombouwen zijn tot een heuse 4WD overland expeditietruck. Onze reiservaringen deel ik niet alleen hier, maar ook op mijn website Travelguppies. Verder schrijf ik voor de Wereldwijven graag over inspirerende vrouwen die iets moois bijdragen aan deze wereld.