Zo daar lag ik dan, ziek op de bank bij een goede vriendin in Duitsland. Het was februari 2015 en ik wist niet hoe ik verder moest met mijn leven. Ik had het in mijn ogen tot oktober 2013 goed voor elkaar: een eigen bedrijf met mijn inmiddels ex-partner in Bolsena in Italië…Ons bedrijf liep als een trein. We woonden in een gedeelte van een oud palazzo met een prachtige ommuurde binnentuin in het centro storico. La dolce vita was daar.

Maar La dolce vita was opeens niet meer zo dolce. Mijn ex-partner verdween in Italië met de Italiaanse Noorderzon uit mijn privé leven en uit ons bedrijf. We hadden 27 jaar lief en leed gedeeld en waren samen volwassen geworden. Ineens zat ik daar met twee honden, waarvan een heel oud en twee katten, waarvan een blind in een caravan op de Veluwe, alwaar ik tijdelijk in Nederland was terecht gekomen.

Het verdwijnen van hem en de gevolgen die dit voor mij privé, maar ook zakelijk had is een van de pijnlijkste ervaringen in mijn leven, zo niet de pijnlijkste. Tot de dag van vandaag weet ik de reden niet en heb ik hem nooit meer gezien. Dit belangrijke en grote deel van mijn leven is als een open boek, met heel veel vraagtekens. Sommige vraagtekens zijn een punt geworden, maar een aantal zullen denk ik altijd vraagtekens blijven.

De man met de hamer

Maar oplossingsgericht als ik ben, ging ik vol goede moed het nieuwe jaar in. Het werd een jaar van waanzinnig veel lachen maar ook het jaar van waanzinnig veel huilen. Het bestond beiden naast elkaar en wonder boven wonder hield ik als een volmaakt jongleur alle ballen in de lucht.

Ondertussen speelde ik de hoofdrol in de slechtste soap ooit, mijn eigen soap. Het leven voelde als een dominospel en het leek wel of alles wat ik lief had om moest vallen.

Wanneer ik dacht erger kan het niet, dan kwam er toch weer een omgevallen steentje bij. Van mij mocht de tijd stil staan. Of als ik iets zou hebben mogen kiezen, dan had ik graag op dat moment een aantal jaren overgeslagen. Maar zo zit het leven niet in elkaar.

Pelgrimage met een sjoelbak

God zij dank, denk ik nu! Ik wist dat ik terug wilde naar Bolsena, maar hoe zou ik een weg terug maken met mooie ‘nieuwe’ ervaringen? Door het verdwijnen van mijn ex-partner was Bolsena voor mij immers een stuk minder ‘mooi’ geworden. Teveel herinneringen en vraagtekens hielden mij bezig. Om terug te gaan naar Bolsena en mijn bedrijf moest ik voor mezelf een nieuwe weg inslaan. Fris en vanuit mogelijkheden en vanuit kracht in plaats van verdriet en vraagtekens.

Bolsena ligt aan de oude pelgrimsroute naar Rome, maar het was praktisch gezien niet haalbaar om die te gaan lopen. Ik besloot met mijn busje en hond Djazzy (de andere hond Gabbertje was helaas overleden) en een sjoelbak terug te rijden naar Bolsena over de oude pelgrimsroute. Zes landen en veertien steden deed ik aan. In mei vertrok ik nadat ik van de Nederlandse sjoelbond een prachtige wedstrijd sjoelbak had mee gekregen. 

Waarom sjoelen, zul je denken?

Die nieuwe weg was voor mij een ludieke weg. Ik wilde echt persoonlijk contact maken met de mensen die ik onderweg tegen zou komen en was onbewust op zoek naar verhalen van de mens achter de mens. Daarnaast wilde ik mensen ontmoeten die niet wisten wat er in mijn leven was gebeurd. Ik wilde ook weer ‘dat andere deel van Mariet’ zijn en ik wilde alleen op pad. Hoe geweldig lief en fantastisch goed ik ook ben opgevangen door familie en vrienden, het werd tijd om weer vooruit te gaan en dat moest ik toch echt alleen doen.

Sjoelen is een makkelijk spel en ondanks de grote van de sjoelbak makkelijk neer te zetten op centrale plekken in de steden. Het is ook een spel wat je zonder regels met elkaar kunt spelen en een spel waardoor je gemakkelijk contact krijgt. Mijn auto had ik volgepakt met voor een maand aan stoffen vlaggetjes, waar deelnemers aan het sjoelen in hun eigen taal hun ultieme spel uit hun kindertijd op mochten schrijven of tekenen. 

De vlaggetjes hing ik onderweg op en heb ik aan het einde van mijn reis geëxposeerd in Deventer en den Bosch, waar ik ook mijn verhaal over mijn reis mocht vertellen aan belangstellenden. Mijn verhaal van in mijn eigen kracht gaan staan. Mijn verhaal dat ik zelf verantwoordelijk ben voor de grootte van mijn leed en de keuzes die ik maakte om verder te kunnen, zonder boosheid en rancune.

Beide gevoelens zijn er op sommige momenten natuurlijk nog steeds, maar de scherpe randjes gaan er af en mooie herinneringen komen terug.

Via Nijmegen, Den Bosch en Maastricht reed ik Duitsland binnen. Aken, Keulen en Koblenz kwamen daar aan bod, om vervolgens via Straatsburg in Frankrijk naar Zwitserland te rijden. Bern en Lugano werden bezocht en in Italië reed ik langs Milaan, Bologna, Florence, Bolsena, Viterbo en Rome.

Leven in het nu

Het was een periode van volop leven in het nu. Met Djazzy aan mijn zijde zocht ik een plek om mijn sjoelbak neer te zetten en mensen te ontmoeten. De ene keer stond ik in een park, dan weer op een plein of langs de kant van de weg. Ik had geen plan. Ik wilde het echt laten gebeuren. Zo ontmoette ik de meest bijzondere mensen met geweldige levensverhalen. Ik had nauwelijks iets te besteden dus reisde ik zo goedkoop mogelijk. Ik sliep in mijn busje meestal op een parkeerplaats bij een benzinepomp waar ik naar de wc kon en douchen. Koken deed ik op mijn campinggas stelletje en vaak kreeg ik eten onderweg.

Mijn weg terug naar Bolsena

Na een maand sjoelen met vreemden kwam ik in Bolsena aan. Hier wachtte mij nog een verrassing. Mijn prachtige huis was leeg gehaald, al mijn dierbare spullen waren weg. Gelukkig had ik in Bolsena ook nog een caravan staan en kon ik daar drie maanden verblijven.

Ik koos ervoor om samen met mijn lieve honden Diva en Djazzy alleen te zijn.

Hoe lief en goed bedoeld ook van vrienden en familie om te willen komen, ik moest in mijn eentje voelen of Bolsena nog mijn plekje was.

Vond ik het meer van Bolsena nog net zo mooi en voelde ik me veilig daar? Mijn bijzondere ontmoetingen die ik onderweg had, zijn voer voor vele verhalen. Happy me, ik heb de nieuwe weg naar Bolsena mogen maken.

Bolsena is mijn thuisbasis en mooier dan ooit. Het is “’mijn”’ authentieke Italiaanse stadje op 115 km van Rome. Hier organiseer ik de mooiste beleef-vakanties voor alleengaanden en verhuur ik prachtige vakantieadresjes.

mm
Ciao tutti. Mi chiamo Mariët Bloemendal. Het authentieke Italiaanse stadje Bolsena zo`n 100 km boven Rome is mijn thuisbasis. Mijn liefde en passie voor Italië deel ik graag met mijn gasten. Net als de Italianen ben ik gek op de kleur rood. De kleur rood van mijn bedrijf Volg de Rode Schoentjes staat voor warmte, passie en actie. De kleur van het (Italiaanse) leven, vitaliteit, energie, kracht en de liefde, het symbool van mijn liefde voor Italië. De schoentjes staan voor beweging en hoe ik in het leven sta. Nieuwsgierig, ondernemend, innovatief, vol humor ga ik volop voor het leven in La Dolce Vita. In Bolsena en Rome organiseer ik mooiste beleefvakanties voor alleengaanden.