Ditmaal wil ik een heftig onderwerp aansnijden, waar helaas nog een groot taboe op rust: huiselijk geweld. In Nederland krijgt 1 op de 4 vrouwen te maken met huiselijk geweld en in andere landen is dit cijfer hetzelfde of kan zelfs hoger uitvallen. Het kan elke vrouw overkomen; geschoold/analfabeet, arm/rijk, gelovig/niet-gelovig, jong/oud. Dit weet ik uit eigen ervaring.

Tijdens mijn huwelijk dat 20 jaar heeft geduurd, heb ik al die jaren huiselijk geweld meegemaakt. Mijn toenmalige partner was naast een geweldpleger ook een psychopathische narcist. Hij had geen last van zijn geweten en hij genoot, lees: kickte erop om mij opzettelijk te pijnigen. Telkens moest ik zijn het-spijt-mij-drama en zijn dikke krokodillentranen aanhoren en aanzien, maar na verloop van tijd kwam ik er achter dat dit niet gemeend was.

‘Het valt vast wel mee’

Het geweld tegen een vrouw of man door haar/zijn partner wordt vaak stil gehouden en soms zelfs geheim gehouden. De naaste omgeving en/of buitenwereld weet niet altijd dat er achter gesloten deuren geweld wordt gepleegd en als men het al dan wel weet, dan wordt er de andere kant op gekeken: men wil zich er niet mee bemoeien en denkt dat het wel meevalt, want het slachtoffer blijft bij haar/zijn geweldpleger.

Huiselijk geweld maakt je als slachtoffer kwetsbaar, onzeker en wanhopig, vooral als er ook nog kinderen bij betrokken zijn. Het is dan moeilijker om je spullen in te pakken en te vertrekken. Ik voelde me toentertijd eenzaam, minderwaardig, angstig en radeloos. Ik was als de dood om hem te verlaten, bang dat hij mij zou vinden, mijn naaste familie iets ergs zou aandoen of mijn kinderen naar het land van zijn afkomst zou ontvoeren. Ik voelde mij als een gevangene in mijn eigen huis, een zeer onveilig huis welteverstaan.

Ik zette een masker op als ik naar buiten ging en mijn glimlach camoufleerde mijn innerlijke verdriet.

Ik durfde uit schaamte en angst de eerste jaren van mijn huwelijk met niemand over mijn thuissituatie te praten. Hij was een zeer charismatische, aardige en behulpzame man voor de buitenwereld, niemand zou mij geloven. Hij was een meester in liegen en manipuleren en kon bij wijze van spreken zonder enige twijfel een award winnen voor beste echtgenoot van het jaar. Ik heb nooit de moed gehad om tegen de wereld te schreeuwen dat hij een monster is, een wolf in schaapskleren.

Kleiner dan een mier

Thuis was het geregeld oorlog, een mijnenveld, waarin mijn kinderen en ik voorzichtig moesten zijn, anders zou er weer iets ontploffen. Mijn kinderen hebben het huiselijk geweld van dichtbij meegemaakt en waren getuige van het feit dat hun vader mij mishandelde. Ik werd zowel fysiek als lichamelijk mishandeld. Het kleineren en vernederen was een verschrikking, ik voelde me nog kleiner dan een mier. Hij had macht over mij en mijn kinderen en regeerde als een dictator in huis. Zijn woord was wet en je kon hier absoluut niet tegen ingaan.

Persoonlijk vond ik het fysieke geweld op een gegeven moment onderhevig aan het psychische, want een blauw oog verdwijnt binnen een paar dagen, maar de woorden die naar mijn hoofd werden gesmeten, bleven vast zitten in mijn brein.

Ik geloofde deze woorden: ik was lelijk, dik, dom en een nietsnut! Mijn oogkleppen gingen pas open, toen hij op een dag geprobeerd had om mijn oudste dochter te wurgen. Dit was voor mij de grens. Niemand maar dan ook niemand komt aan mijn kinderen. Ik voelde mijn oerkracht naar boven drijven en besloot van hem te scheiden. Ik heb aangifte gedaan en hij werd door de politie opgepakt. De rechter besloot later hem uit het ouderlijk gezag te zetten en dat heeft hij gelukkig niet aangevochten.

Hij is hertrouwd en heeft een nieuw gezin gesticht. Ik woon met mijn kinderen en zij ervaren nu een thuis waar veiligheid, stabiliteit en liefde bovenaan staan. Wij hebben het geluk gehad om aan een mooi leven te beginnen, waar hij niet meer een rol in speelt.

Ik zou vrouwen absoluut aanraden om na een eerste klap of duw goed na te denken of zij dit wel moeten pikken en tolereren. Mijn ervaringen hebben mij laten inzien: na 1 klap, volgt ook nummer. 2,3,4,5 etc. Men heeft een mond gekregen om mee te communiceren, handen om je geliefden mee te beschermen en niet om mee te slaan.

Hartelijke groet, Safierah

‘Er is altijd licht aan het einde van de tunnel’

mm
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.