Niks gebeurt zomaar. Zo denk ik ook over het Coronavirus. Crisis remt ons af, persoonlijk, ons werk, onze hele samenleving. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar we eigenlijk zijn en het forceert ons om stil te staan bij alles wat we normaal gesproken op de automatische piloot doen.

Misschien is het hoog tijd om die confrontatie met onszelf aan te gaan en ons bij sommige dingen af te vragen: ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig?’ Ik heb het hier niet over iets wetenschappelijks, maar puur over leven vanuit ons hart. Want het hart dat klopt om te leven. Voor onszelf en onze dierbaren, nietwaar?

Door merg en been

De maatregelen in veel landen zorgen ervoor dat ons leven er nogal anders uitziet dan normaal. Alle aandacht gaat naar dat monsterlijke, kleine klote virus. Het lijkt er zelfs op dat het de wereld heeft stilgelegd nu voor velen huisarrest geldt. Anderzijds maken veel mensen overuren om levens te redden. Hun realiteit is dat er mensen stervende zijn en geen afscheid kunnen nemen van hun dierbaren vanwege besmettingsgevaar. Geen laatste vaarwel of geen ‘ik hou van je’ meer kunnen zeggen tegen familieleden. Die berichten op social media gaan door merg en been. Die vakanties die niet door kunnen gaan, vallen daarbij in het niets. Al zou het in mijn geval super balen zijn als ik de 65e verjaardag van mijn moeder niet kan bijwonen als besloten wordt dat de grenzen gesloten worden.

Het zet ons toch aan het denken?

Veel mensen moeten hun leven dat van dag tot dag zo vanzelfsprekend zijn gangetje gaat, anders in gaan vullen. Voor sommigen gaat het werk gewoon door maar dan vanuit huis. Zelfstandigen krijgen te maken met minder inkomsten door geannuleerde evenementen of opdrachten. Tijdelijke banen worden hier en daar geschrapt. Dat het virus financieel invloed heeft, is een feit.

Kinderen die in veel landen thuis moeten blijven en ouderen die geïsoleerd van de buitenwereld moeten blijven. Geen bezoekje aan opa en oma, juist u die hulp nodig hebben met de boodschappen. Inmiddels komt het virus aan ons persoonlijke leven en dat zorgt voor paniek. Waar dat toe kan leiden? Misschien het besef wie en wat zo belangrijk voor ons zijn in het leven…

Het monstertje als mogelijkheid tot reflectie

Dat we teruggezogen worden naar zelfreflectie is zo slecht nog niet. Deze crisis geeft ons stof tot nadenken. Wat voor ons altijd normaal was, is zo normaal ineens niet meer.

  • Maak ik genoeg tijd voor de mensen waar ik van hou? 
  • Ren ik te hard van hot naar her waardoor ik dat juist vergeet of niet genoeg voorrang geef? 
  • Hoe gezond voel ik me, zowel mentaal als fysiek? Voel ik rust en ontspanning in mijn lijf?
  • Hoe houd ik mezelf gezond?
  • Hoe help ik mee aan een gezonde wereld?
  • Is mijn ´moraal´ eigenlijk wel normaal? 

Juist nu kun je quality time hebben met je kinderen. Of je kunt je tijdens huisarrest wijden aan dat vooruitgeschoven voornemen. Begin eindelijk met mediteren of doe iets wat jou rust en energie geeft. Stuur dat kaartje sturen naar een ouder familielid of Skype met de kids naar opa en oma. Het zijn van die ‘gewone’ dingetjes die er anders bij inschieten maar waarvan je nu beseft dat ze altijd op je prioriteitenlijstje zouden moeten staan. Net als een gezond eetpatroon of een manier van leven die impact heeft op de hele wereld. En je kunt je afvragen welke impact wij mensen hebben op de wereld waardoor dit virus is ontstaan.

Kunnen we China wel de schuld geven van het virus?

Op Facebook zag ik een filmpje uit China. Het liet een lokale markt zien in Wuhan, de stad waar het coronavirus ontstond. Je kon er van alles kopen, kippen maar ook honden in de meest verschrikkelijke condities. Levend, half levend of net gedood. Het bloed sijpelde door de straat. Niet zo gek dat er onder zulke trieste en onhygiënische omstandigheden, virussen als de COVID-19 ontstaan. Maar kunnen we China alleen de schuld geven? Of kan zo’n virus ook in Europa ontstaan? Ik heb er geen universitaire opleiding voor gedaan of wetenschappelijk onderzoek tegenaan gegooid maar als ik logisch redeneer, zijn we uiteindelijk één wereld en blijken virussen zich net zo graag te verplaatsen als wijzelf. Wordt het geen tijd om daarom ook eens na te denken over ons handelen en onze keuzes die de wereld ziek maken?

Ziektekiemen worden geboren waar ze de ruimte krijgen

Meestal krijgen ziektekiemen de kans bij diegenen die geen weerstand hebben of ziek zijn. Maar ook stress zorgt ook voor een slechte afweer. Hoe vaak gaat het niet samen, lichamelijke klachten in tijden van stress? Een burn-out is een goed voorbeeld. Goed voor jezelf zorgen op alle vlakken is daarom zó belangrijk en met luisteren naar je lichaam voorkom je ellende. Maar dat geldt niet alleen voor mensen.

We hoeven niet naar Wuhan af te reizen om ziektekiemen te vinden. De bio-industrie in Nederland zit om de hoek en veroorzaakt genoeg. Heel, maar dan ook héél veel dieren leven er op een kluitje. Ze moeten zo veel mogelijk opleveren dus de investering is zo laag mogelijk. Slechte leefomstandigheden en slecht voedsel is dan een logisch beleid. Veel dieren kennen hierdoor een leven vol stress, pijn, ziektes en verdriet. Het dierentransport is horror en de rij in het slachthuis maakt nog meer stresshormonen aan. De dieren zien met tranen in hun ogen hoe zij zelf zullen eindigen.

Waar zijn wij in godsnaam mee bezig?

Ik vraag het me elke dag af en nu meer dan ooit. Kunnen we hier echt nog mee doorgaan? Ik geloof in karma en dat wat wij uitzenden, krijgen we uiteindelijk terug op ons bordje. In dit geval ook letterlijk. In China eten ze levende kikkers in de salade en gekookte honden. In andere landen zoals Nederland eten we net zulke gevoelige wezens. Die stukken vlees op jouw bord zitten vol met stress- en andere hormonen.

Is het geen tijd voor reflectie en verandering? We zijn zo gewend om te leven volgens onze gewoontes. Want we zijn zo opgevoed en het is ‘normaal’ in de maatschappij. Die gewoontes en de verwachting van de maatschappij en je omgeving maken vaak dat je afgestompt raakt. Zo dat je niet meer beseft waarom je wat doet en of dat wel écht normaal is. Maar onze levenswijze speelt met de ‘gunfactor’ om gezond te blijven en een mens- en dierwaardig bestaan te leiden.

Uit crisis komen ook vaak goede dingen uit voort. 

Van tegenslagen leren we. We leren wat voor ons belangrijk is in het leven en waaraan we moeten werken. Het coronavirus vraagt verder te kijken dan je neus lang is. Het vraagt om rekening te houden met de ander, met elkaar. Die saamhorigheid is merkbaar want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Kijk bijvoorbeeld naar de balkon-concerten die in Italië plaatsvinden. Gedeelde smart is halve smart, dus we kunnen er beter maar het beste én verstandigste van maken. Bel je oma, ga knutselen met je kind, lees een boek, mediteer. Wees vooral lief voor jezelf en de rest van de wereld.

Vanuit Portugal schrijf ik dit terwijl ik de longen uit mijn lijf hoest. Ik wijt het aan mijn huisarrest, de bacteriën die naar mijn hoofd zijn gestegen of het gemis van dierbaren waar ik nu en misschien lange tijd niet naartoe kan. Toch hoop ik dat dit virus stof tot nadenken geeft. Ik heb nog veel te reflecteren…

mm
Ola! Ik ben Mirjam, een Rotterdammer die vanwege de liefde in 2018 haar stad inruilde voor een plaatsje vlakbij Porto. Met mijn artikelen wil ik de lezer informeren, inspireren en motiveren. Van locals met een bijzonder verhaal tot aan mooie plekjes en levenswijzen. Goede initiatieven die een betere wereld & het welzijn van mens en dier bevorderen hebben mijn aandacht.