Het is dinsdagmiddag 21 januari 2020 in Shanghai, ik haal net onze twee oudsten van 3 en 5 jaar oud op van de kleutergym als de app-groepen op m’n telefoon ontploffen: ‘Waar kan je nog mondkapjes kopen’? Welke winkel is niet uitverkocht?’ Iemand die bij 3M werkt uit de app-groep wordt overspoeld met (aan)vragen. De onrust lijkt ineens uit het niets te zijn ontstaan. Langzaam wordt duidelijk dat er een nieuw virus rondgaat in China…

Wij hebben voor de volgende dag een vakantie gepland naar Hong Kong en Thailand vanwege de Chinees nieuwjaar schoolvakantie. In allerijl weet ik met twee buurvrouwen nog de laatste mondkapjes-voorraad op te kopen bij een adresje ergens in Shanghai. Enigszins gespannen gaan we de volgende dag naar het vliegveld. Het altijd zo drukke vliegveld is nagenoeg leeg. Iedereen draagt mondkapjes, en houdt afstand van elkaar. Als iemand hoest kijken meerderen verschrikt op. Het is een enigszins beangstigend gevoel.

Het is niet makkelijk om onze drie kinderen van 1, 3 en 5 hun mondkapje op te laten houden en nergens aan te laten komen. Dus ik ben de hele tijd met m’n potje desinfectiegel in de weer.

Het is goed mis

We zijn blij als we in het hotel in Hong Kong aankomen. Hong Kong voelt anders, het weer is aangenaam en er is geen paniek voelbaar. We genieten van de bijna lege stad, want op dat moment gaan mensen nog vooral niet naar Hong Kong vanwege de protesten. We stappen zo de tram in naar de Victoria peak en de jongens doen hun Kong Fu oefeningen op het lege grasveldje daar.

Drie dagen later vliegen we naar Thailand. Inmiddels zijn er ook gevallen in Hong Kong gemeld, dus het voelt fijn even China uit te vliegen. Maar in Thailand is het moeilijk om onbezorgd te genieten. De situatie in China wordt steeds zorgelijker. Door de lockdown is alles dicht. Er komen foto’s van lege schappen voorbij en zorgmedewerkers die op de grond naast elkaar even proberen te slapen. We maken ons zorgen over alle mensen in Wuhan en onze vrienden die nog in Shanghai zijn achtergebleven. Langzaam wordt deze dagen duidelijk dat het goed mis is. En dat we het huis, dat we voor een weekje vakantie hebben verlaten en waar ik de meloen en de kiwi’s nog gewoon voor even in de koelkast had gelegd, voorlopig niet meer in kunnen.

Dan maar op reis naar Nieuw Zeeland

We boeken extra nachten bij in het hotel in Thailand, volgen alle groepsapps met informatie van Nederlanders in China, van vrienden en van het consulaat in Shanghai. Op basis van steeds veranderende informatie proberen we een plan te maken voor ons gezin. Dan ontvangen we ook een e-mail van de school: de school gaat tot 17 februari dicht. We praten er veel over, overleggen met het werk van mijn man en het thuisfront. Op de valreep besluiten we last minute een droom te verwezenlijken: een reis naar Nieuw-Zeeland.

Na twee weken Thailand vliegen we begin februari naar Nieuw-Zeeland, op onze slippers en met enkel een paar jurkjes en korte broeken. Nu is het gelukkig zomer in Nieuw-Zeeland, maar die is een stuk frisser en regenachtiger dan Thailand. Daarnaast houden we van hiken, en dat zouden we normaal doen op onze bergschoenen en met de juiste regendichte jassen. Maar nu dus even niet, en ook met weinig spullen en geen voorbereiding kan dit dus blijkbaar gewoon.

We hebben een van de laatste campers kunnen huren, op mijn rijbewijs wel te verstaan, want het rijbewijs van mijn man was nét in aanvraag bij de RDW voor een nieuwe. Nu hebben we beiden een nieuwe rol: ik rijd die enorme vrachtwagen over de weg, en mijn man bepaalt de route en zorgt voor de kinderen achterin de camper. We hebben drie onvergetelijke weken en danken onszelf voor de last-minute keuze die we nooit voor mogelijk hadden gehouden als deze situatie niet zo was ontstaan.

We wachten de storm af in Nederland

Ondertussen proberen we vooruit te denken. De school in China heeft laten weten tot nader order dicht te gaan. De volgende stap in de carrière van mijn man is werken voor het kantoor in Amerika. Na het afronden van de opdracht in Shanghai zou hij daar starten. Met China dat nog steeds zwaar getroffen is, besluiten we dan maar naar Nederland te reizen om ons vervroegd voor te bereiden op Amerika. Met pijn in mijn hart denk ik aan ons huis in China dat ik niet meer ga zien, daar waar mijn jongste dochter geboren is. Ik denk aan de school en de vriendjes die mijn oudsten niet meer gedag kunnen zeggen, aan alle vrienden die we niet gedag hebben kunnen zeggen en zoveel meer.

Ik zet me erover heen en we vliegen de lange reis naar Nederland. Mijn man boekt inmiddels een van de schaarse vluchten naar China om ons huis in te pakken in een container richting Amerika. De dag voor het containerbedrijf komt word ik op 12 maart wakker met het bericht: ‘Bel me als je dit leest’ en een screenshot van CNN: ‘travel ban for European Union’. Ons plan om vervroegd naar Amerika te gaan vervalt gelijk. De hele nacht praten en denken we erover. We besluiten wel ons huis te laten inpakken, en de storm in Nederland af te wachten. We maken plannen voor het huren van een huis en bezoeken een leuke basisschool om te starten.

Maar het zit me niet lekker

In Nederland komen er toch gestaag meer gevallen bij. Ik weet hoe snel het ineens in China ging. Om 3.30 in de nacht schrik ik erover wakker en bericht m’n man: ‘laat de spullen in Shanghai, zeg de containerverhuizer af. Laten we geen oude schoenen weggooien voor we duidelijkheid hebben over veilige nieuwe schoenen’. Gelukkig is hij het er mee eens. We bedenken dat we tijd willen kopen in deze enorm veranderende wereld en dat mijn man weer naar Nederland komt vliegen.

Dan stijgt de spanning ook in Nederland. Er wordt gehamsterd. Ook hier komen foto’s van lege schappen. Waar herken ik deze situatie van. Het begint precies zoals eind januari in China. Straks gaan ook hier de scholen voor weken dicht. Ik breek. Ik weet gewoon even niet meer wat we moeten doen. Ondertussen zijn onze kinderen al zeven weken zonder school en begin ik ook te merken dat er al lang geen tijd voor mijn eigen bezinning is geweest. Er komen foto’s van vrienden in China die weer lekker de straat op gaan, naar de parken en uit eten. Ik ben trots op China en alle Chinezen die weken met hun gezinnen binnen hebben gezeten en nu de situatie weer te boven zijn. Ook krijgen we een bericht van de school in China: ’We verwachten binnenkort weer open te gaan’ en ‘voor al onze medewerkers en scholieren overzee: het schijnt moeilijker te worden om China binnen te komen, dus wacht niet te lang met terugvliegen’.  Moeten we dan toch terug naar China? Ik krijg het gevoel dat de onweerswolk net over China is getrokken en nu boven Europa hangt.

Toch terug naar China

Ik besluit met de drie kindjes naar China te vliegen. Er zijn nog maar weinig vluchten beschikbaar, laat staan rechtstreeks. We kunnen vliegen over vijf dagen. Dat lijkt normaal gesproken kort dag, maar ik word er zenuwachtig van. Dan heeft China misschien al zijn grenzen gesloten? Ik dring aan op een snellere vlucht. Over twee dagen, via Frankfurt, naar Shanghai. Dat zal een lange vlucht worden voor de drie kleintjes. Ik vertel het aan mijn schoonmoeder waar ik op dat moment verblijf en informeer mijn ouders en ga nog snel een dagje bij ze langs.

Dan gaan we op pad. Het is een heftige reis. De kinderen hebben moeite met hun mondkapje en weer ben ik in de weer met desinfectiegel. Ik heb met ze te doen. Zij hebben toch ook niet gekozen zo over de wereld getrokken te worden. Ik maak me zorgen over hoe zij dit beleven en probeer het zoveel mogelijk bespreekbaar te maken.

Een nare sfeer

In de vlucht van Frankfurt naar Shanghai heerst een nare sfeer. Iedereen is gekleed in witte pakken met mondkapjes, duikbrillen en spatkleppen. Er is elf uur lang geen service aan boord en we doen het met wat flesjes water en broodjes. Mijn dochtertje van 1 is oververmoeid en begint veel te huilen. Ik zing, loop rondjes, geef snoepjes, doe spelletjes, kijk filmpjes met haar, en wieg en loop ruim 2,5 uur lang door het vliegtuig maar niets helpt.

Een meisje in de cabine een paar rijen achter me staat op en schreeuwt naar mij: ‘Het is jouw schuld dat ik niet kan slapen. Jouw kind gilt de hele tijd. Daar kan zij niets aan doen, maar jij wel!’ Ik vind het rot voor haar. Normaal zou ik me dit erg aantrekken, maar nu denk ik: even niet slapen is op dit moment in de wereld wellicht niet het ergste wat er is. En ik maak deze reis met drie kleine kinderen, met zoveel veranderingen, ik doe m’n best, meer kan ik nu niet doen. Ik kan het vliegtuig niet uit. 

Strenge controle

We landen in Shanghai. Er zijn strenge controles gemeld. We moeten nog drie uur in het vliegtuig wachten voordat we eruit mogen. Inmiddels zijn mijn kinderen in zo’n diepe slaap dat ik ze nauwelijks wakker kan krijgen. Met een buggy, een koffer, een tas en drie slapende kinderen probeer ik me richting de uitgang te begeven. Iedereen is ‘vies’ van elkaar, dus hulp zit er niet in.

Ik kom aan in de eerste hal. Een lange rij wachtenden voor de interviews die afgenomen gaan worden over waar je de laatste 14 dagen bent geweest. Godzijdank mag ik voor, omdat ik met drie kindjes ben. Overal staan medewerkers in witte pakken, met mondkapjes, brillen en spatkleppen. Even maak ik me zorgen over welke impact dit heeft op mijn kinderen.

Ik krijg een gele sticker…

Vol vertrouwen ga ik het interview in. Ik ben de laatste 14 dagen alleen in Nederland geweest en dit land staat nog niet op de risicolijst van China. En ik ben alleen in het noorden van Nederland geweest en veel binnen of in het bos. Ik voel me er heel goed over. Maar vanwege mijn overstap in Duitsland krijg ik niet de felbegeerde blauwe sticker, maar een gele sticker. Dat is een tegenvaller, want nu moeten we extra controles doen en via een aparte uitgang het vliegveld uit.

Mijn man belt me, het is inmiddels vier uur nadat het vliegtuig geland is. Hij komt ons ophalen, maar maakt zich zorgen waar we blijven. Ik ben in tranen, we moeten namelijk nog weer een hele lijn door met controles. Mijn kinderen zijn doodop, en ik ook. De Chinese medewerkers zijn wel bewonderenswaardig lief voor mij en de kinderen. Ze proberen mijn dochtertje bezig te houden, terwijl ik weer veel formulieren moet invullen. We worden via een aparte uitgang naar buiten geleid. Daar staat mijn man. Wat ben ik blij en trots: we made it!

Veertien dagen verplicht thuis

We rijden naar huis. Onderweg wordt mijn man gebeld door de compound waar we wonen. Dat hij ons vieren gelijk naar binnen moet leiden en dat we 14 dagen niet uit ons huis mogen komen. En we moeten twee keer per dag onze temperatuur doorgeven. We krijgen ook speciale gele afvalzakken met hazardious medical waste erop geschreven, waar al ons afval in moet. Alle boodschappen moeten we online doen en worden voor onze deur gezet.

Ik ben blij dat we thuis zijn en leg me bij de situatie neer. Dan komen er berichten van mensen die vertellen dat ze van hun huis in Shanghai opgehaald zijn en naar een Chinees quarantaine hotel zijn gebracht, omdat er in hun vliegtuig iemand positief getest is op het virus. Er mag maar een volwassene per hotelkamer, dus families moeten uit elkaar en je krijgt maaltijden voor de deur gezet. Ik raak in paniek, dat kan ik mijn kinderen niet aan doen. Was dit het allemaal waard? Had ik de reis wel moeten maken?

Ik probeer me er weer bij neer te leggen. Ik kan er nu niets aan doen. En er zijn zoveel mensen die in een veel benardere situatie zitten op dit moment dan wij met ons gezin. En ik snap het vanuit China heel goed. Zij hebben enorme offers gedaan en weken binnen gezeten en die goede situatie willen ze graag zo houden.

Keep strong and stay safe

Inmiddels lees ik de ontwikkelingen in Europa. Ik word er, zoals iedereen, verdrietig van. Ik maak me zorgen om ouderen, om zwakkere mensen, om mijn eigen familie, en heb razend veel bewondering voor zorgpersoneel en iedereen die dag en nacht werkt aan deze gezondheidscrisis. En dan lees ik over mensen die toch met vrienden bij elkaar komen in kleine groepen, want dat moet toch nog wel kunnen. Ik word ineens heel boos. Ik denk inderdaad dat jonge mensen het virus vaak goed aan kunnen, maar je brengt wel een ander in gevaar. Hoe kun je nu zo egoïstisch zijn?! Even thuis blijven is toch geen enkel probleem?

Wij zitten inmiddels in dag 4 van de 14 quarantaine dagen en we hopen dat er niets vervelends gaat gebeuren deze dagen. Niemand weet hoe het verder gaat lopen, maar ik zou iedereen een hart onder de riem willen steken. Ik ben trots op zoveel mensen die opstaan in deze tijd. Er wordt ontzettend veel van de flexibiliteit van iedereen gevraagd. Keep strong and stay safe! 

Meer artikelen over hoe de Wereldwijven Corona wereldwijd beleven? Check ons Corona-dossier hier.

mm
De Wereldwijven nodigen ook gastschrijvers en gastfilmers uit om zo nu en dan hun inspirerende verhalen te delen. Deze verhalen of videos gaan over onderwerpen die nauw aansluiten bij onze zoektocht naar authenticiteit, echtheid, diepgang en verbinding. Lees mee en laat je inspireren.