Iedereen doet het al jaren en ik pas voor het eerst. Naar een luisterboek luisteren vanaf mijn telefoon. Ik heb de luisterbieb app gedownload en mijn eerste luisterboek kies ik puur uit toeval. Het is gewoon het eerste boek dat verschijnt in mijn app, omdat hij nieuw is in de collectie. Goeie titel: 21 dagen niet klagen.

Geschreven en verteld door Kevin Weijers. Ik begin en vanaf de eerste zin, zit ik er middenin. Wát een superboeiend verhaal over reizen, uitdagingen, risico’s nemen, toeval, levenslessen en wijsheden, zonder dat het ook maar één moment zweverig wordt. Kevin blijkt een ultiem Wereldwijf als man. Misschien vind ik het zo intrigerend, omdat ik mezelf herken in zijn ervaringen, zijn reacties op gebeurtenissen, zijn gedachtegang en zijn nieuwsgierigheid. Of misschien omdat dit boek op een moment komt in mijn leven, waarop ik op zo’n kruising sta waar ik links of rechts af moet. Omdat het een T-splitsing is en ik niet rechtdoor kan. Dit boek helpt om met een nuchtere, Hollandse blik keuzes te relativeren en vanaf verschillende kanten te bekijken.

Het email dieet

Na zijn studie komt Kevin te werken bij de gemeente Amsterdam als beleidsmedewerker. Ik kan me werkelijk níets saaiers en abstracters voorstellen dan dat en hij blijkbaar ook niet. Hij komt om in de emails en start vanuit nieuwsgierigheid een experiment waarover hij las; het email dieet: “Als ik minder emails stuur, ontvang ik dan ook minder emails?” Het antwoord is ja. Maar zijn leidinggevende heeft daar een heel andere mening over. Na exit gemeente Amsterdam ontstaat vanuit zijn emaildieet-experiment het idee voor een groter plan. In 80 experimenten de wereld rond. In ruil voor eten en onderdak biedt hij bedrijven in het buitenland aan, om in één week een idee voor ze uit te werken. En zoals het gaat met dit soort plannen, begint het balletje vanzelf te rollen.

21 dagen niet klagen Kevin Weijers

Conclusies voor mij?

Ik luister geboeid naar zijn avonturen in Vietnam, Maleisië en Zuid Afrika. Naar zijn beschrijving van steden als Kuala Lumpur, Singapore, Hanoi, Hoi Chi Min en Kaapstad, de mensen die hij ontmoet, de leermomenten vanuit zijn experimenten en het begrip toeval dat als een rode draad door het boek loopt. Het lijkt of de lessen en conclusies in ieder hoofdstuk voor mij bedoeld zijn. Twee hoofdstukken in het bijzonder springen er voor mij uit. “Vind je Passie” en “21 dagen niet klagen”.

Vergeet je passie

Bij de eerste zin van het hoofdstuk “Vind je passie” moet ik dan ook vreselijk lachen. Het hoofdstuk begint met een quote van Elisabeth Gilbert. Ja, die. Die van ‘Eten, Bidden en beminnen’. “Vergeet passie. Passie zorgt ervoor dat je gaat scheiden, je spullen verkoopt, je hoofd kaal scheert en verhuist naar Nepal”. Hij legt uit waarom hij het vinden van een passie een waardeloos advies vindt: “Omdat je er namelijk helemaal niets mee kan.” Ik juich bijna hardop bij het luisteren naar zijn betoog. Want hoe vaak lees je tegenwoordig niet in de (social) media dat je vooral je passie moet vinden en volgen. Hoe doe je dat dan? Ik ervaar het hele passie gebeuren precies zoals Kevin het vertelt. Het is alsof het persoonlijk tegen mij spreekt: “Wat als ik tegen jou zeg: Ga maar! Hup, vind je passie. Wat ga je dan doen? Het klinkt misschien wijs, maar het is te abstract en totaal onuitvoerbaar. Want waar begin je?”. Voor iemand zoals ik, die altijd op zoek is, werkt het inderdaad averechts. Het bevestigt mijn gevoel dat er iets mis is met me, iets dat me moedeloos en rusteloos en onzeker maakt. Een passie hoeft dus niet, hoor ik nu. Mooi. Scheelt me weer een jarenlange zoektocht.

Ik klaag gemakkelijk 73 keer per uur

Pas aan het eind van boek kom ik bij het hoofdstuk van de titel van dit boek. “Volhouden. 21 dagen niet klagen.” Het eerste dat mijn aandacht trekt is de opmerking dat we gemiddeld 73 keer per dag klagen. Dit getal is een aanname en in mijn geval nog aan de lage kant. Ik haal dit makkelijk per uur. Het idee is dat je 21 dagen niet klaagt, niet scheldt of vloekt en niet roddelt. Gelukkig mag je de uitdaging voor jezelf iets makkelijker maken, want in mijn geval zou ik het nog geen 2.04 minuten volhouden. In een opwelling en zonder na te denken, zoals altijd, besluit ik deze challenge meteen te beginnen. Ik doe zo’n vreselijk plastic bandje om (in mijn geval eentje van de KLM die mijn kinderen ooit op een vlucht kregen en die ik netjes voor ze bewaar omdat ik niets van ze weg mag gooien). Het hoeft natuurlijk helemaal niet zo’n bandje te zijn, maar voor mij het werkt goed. Wanneer je klaagt, vloekt, scheldt of roddelt, moet je het bandje om je andere pols doen en opnieuw beginnen met dag 1.

Ik hou het de eerste dag zowaar vol, omdat dit nieuw is en ik altijd voor 100% aan iets nieuws begin. ‘s Avonds ben ik totaal uitgeput.

De volgende ochtend zit het bandje in een mum van tijd aan mijn andere pols en kan ik opnieuw beginnen. De bewustwording en alleen al mínder klagen en schelden tegen mijn kinderen is stiekem mijn doel. Nu ik die passie niet meer hoef te vinden, heb ik energie en focus genoeg voor dit nieuwe experiment. Ik kijk naar mijn rechterpols en zie mijn ‘KLM-bandje’. Het zal best nog een lastige tijd worden.

Maar… ik klaag niet.

mm
Hello there! Ik ben Francoise van Buytenen. Na Ierland, Schotland en Dubai ben ik in Vancouver beland. Met drie kinderen, mijn grote liefde en een flinke dosis ADHD. Na de komst van onze surprise baby, die inmiddels drie is, heb ik mijn baan als Systems Engineer bij een groot bouwbedrijf ingeruild voor tijd met mijn kinderen. Mijn ambitie om te schrijven heb ik lang genegeerd en verborgen gehouden. Tijd om hier iets aan te veranderen: Vanaf nu ga ik voor jullie mijn nieuwe plek met een enorme diversiteit aan bewoonsters onderzoeken en beschrijven. Ga mee ontdekkingsreis en verbaas je, net als ik, over deze wereldplek!