Het is de wereld op zijn kop! Angst regeert, en iedereen gaat hier op zijn eigen manier mee om. Gisteren zijn we met de kinderen, na de eerste week binnen met letterlijk thuiswerk tot over hun oren, even naar buiten geweest. De stress van wat er nog gaat komen, de angst voor de toekomst, het verdriet van het missen van Afrika, en de onzekerheid wanneer we weer naar huis mogen namen we met ons mee…

Na lang overleg besloten we gisteren even te gaan uitwaaien. Het was steenkoud, de zon scheen, we reden naar een plek waar verder niemand is en waar we afstand kunnen houden.

Afstand houden, binnen blijven…Best lastig!

Op Facebook deelde ik gisteren wat foto’s van onze uurtjes buiten. Vooral ook voor onze vrienden en vriendinnen 10.000 km verderop, en gewoon omdat het eerlijk gezegd echt mooi en fijn was. Wij hadden genoten.

En dan scroll je verder. Een bepaalde schaamte komt over me. Alle berichten op Facebook geven me een onbehaaglijk gevoel. Binnen blijven, niet naar buiten! Hoe moeilijk kan het zijn?! Best heel moeilijk, vinden wij… En dat geldt niet alleen voor mij, maar ik denk voor velen met mij. Gelukkig wonen wij in een omgeving waar je de mogelijkheid hebt om naar buiten te gaan zonder teveel mensen tegen te komen. En we hebben een auto om die ‘onbereikbare’ plekken te bereiken. We zijn eruit gegaan, hebben onze oren eraf laten waaien aan de rivier, hebben even gerend en heel diep adem gehaald. Even je hoofd leegmaken om vervolgens weer naar binnen te gaan. Achter de tv, PlayStation, of met een gezelschapsspelletje die we inmiddels weer beneden in de kamer hebben staan door het vele gebruik.

We kijken het nieuws op de televisie en schrikken van de beelden. Overvolle stranden, drukke markten en het Amsterdamse bos.
In eerste instantie denk ik hetzelfde als heel veel mensen! What the F* !
En dan bekruipt mij een ander gevoel…

Maar wat als je nou drie hoog achter woont

Stel nou dat ik in Amsterdam woonde, met een klein balkonnetje waar de zon nog net niet komt, het is tenslotte 21 maart. Ik zit thuis, pas een week, maar het voelt als een eeuwigheid. De kinderen maken elkaar af, zoveel ruimte hebben we niet, want we wonen midden in de stad, en een grotere woning is onbetaalbaar. We laten de boodschappen al bezorgen zodat we niet die volle supermarkt in hoeven met al die mensen die op zoek zijn naar wc papier, soep in blik, knakworstjes, en allerlei andere houdbare artikelen. Om nog maar te zwijgen over het brood…

We werken ons een slag in de rondte, thuis en op het werk terwijl we ons enorme zorgen maken. We zijn bang. Bang voor dit verschrikkelijke virus, bang voor onze geliefden die we niet mogen opzoeken, en bang voor de toekomst. De spanning in huis is voelbaar.

Het is zaterdag. We willen niet naar de markt! We willen niet naar de stad, maar we moeten echt even ons hoofd leegmaken. Simpelweg om te zorgen dat we er weer een week tegenaan kunnen. Samen met de kinderen, binnen. En niemand die weet voor hoe lang, want we weten en voelen dat die lockdown eraan komt.

Geen auto ter beschikking, dus we moeten met de fiets. Het is koud, ijskoud. Wat is haalbaar? Het park, het Vondelpark? Het Amsterdamse Bos? Laten we maar even snel gaan, al is het een uurtje. Even een frisse neus halen, even de kinderen laten rennen.

Of je bent alleen…

En hoe is het met de buurvrouw van 65 die haar man twee jaar geleden verloor? De buurvrouw die altijd buiten is en graag een praatje maakt maar nu binnen blijft op aanraden van iedereen. Ze begrijpt niet helemaal hoe Picnic of de AH thuisbrengservice werken. Ze is al lang blij dat ze snapt hoe ze kan FaceTimen met haar kleinkinderen die ver weg wonen. Naar de supermarkt durft ze niet, ze ziet de hele week al hoe er gehamsterd word in de supermarkten, en dat je dan nog de kans hebt dat ze niet hebben wat je wil. Om de hoek is de markt, met de marktkoopman en vrouw die proberen hun voorraad nog te verkopen. De meeste mensen blijven binnen, dus als zei nou even snel met haar fiets naar de markt gaat, dan is ze buiten en loopt ze toch het minste risico? Dan kan ze afstand houden, maar toch even een praatje maken. Dan kan ze in elk geval wat verse groenten en fruit halen, en dan maar gauw weer naar binnen.

Ze pakt zich warm in, stapt op haar fiets. Tot haar schrik moet ze bekennen dat het lastig word om 1,5 meter bij elkaar vandaan te blijven. Ze loopt snel naar de groenteman, snel een stukje kaas bij de kaasboer en gaat naar huis. Naar binnen, waar ze wacht op een teken van leven via de post of haar telefoon. Waar ze wacht op het nieuws dat we het virus overwonnen hebben en ze weer lekker naar buiten mag om een praatje maakt met iedereen…

Hoe is het met de verpleegster?

Een andere buurvrouw werkt in het ziekenhuis. Als verpleegster. Ze is moeder van twee kleine kinderen en manlief heeft een eigen horecazaak.

De dagen slopen haar volledig. Je ziet het aan haar. Ze zit er helemaal doorheen. Haar man vreest voor het bestaan van hun kleine eetcafé. Dat eetcafé wat hij heeft moeten sluiten omdat we zoveel mogelijk risico’s moeten uitsluiten. Alle spaarcentjes hebben ze erin gestopt, om uiteindelijk wellicht na jaren hard werken een huisje te kunnen kopen met een tuin. In Amsterdam, want de zee is vlakbij, de plek waar ze eigenlijk elk vrije moment te vinden zijn. De zee, het strand, uitwaaien! Amsterdam het werk is daar, en eigenlijk genieten ze enorm van de grote stad.

Zij draait overuren, en hij probeert de kinderen te vermaken. Soms hoor je er eentje huilen. Je ziet gewoon dat ze het lastig hebben. De situaties waarin ze belandt, het schokkende beeld van de corona patiënten op de IC die vechten voor hun leven, en tegelijkertijd de angst om hun eigen bedrijfje kwijt te raken. In hun relatie komen langzaam kleine scheurtjes.

Het is de eerste dag van de lente! Dit is een de dag dat ze ieder jaar naar Zandvoort gaan. Acht jaar geleden vroeg hij haar daar ten huwelijk! Sindsdien is het een jaarlijks uitje waar ze veel waarde aan hechten. Uitwaaien en op naar het volgende jaar! En dus pakken ze de auto, het is goed voor ze! Goed voor hun samen, goed voor de kids.

Even uitwaaien, op het strand, daar kunnen ze afstand houden. Even het hoofd leegmaken, want de aankomende week verwachten ze dat het aantal patiënten nog veel verder gaat stijgen! Het wordt een gekkenhuis, en wat de toekomst gaat brengen is zo onzeker dat ze dit niet voorbij willen laten gaan. De kinderen gaan door het dolle, ze ruiken de zee! Ze willen de auto uit. Ze kijken elkaar aan en besluiten: ‘Even dan, al is het een half uurtje. Even uitwaaien.’

Samen op naar het volgende jaar

Laten we er met zijn allen het beste van maken, gewoon doen wat ons opgedragen wordt! Laten we met zijn allen zorgen dat een totale lockdown niet nodig is en elkaar op een fatsoenlijke manier elkaar aanspreken en waarschuwen. Laten we voor onszelf en elkaar zorgen en vooral eens bedenken dat we niet altijd een mening hoeven te hebben die we van de daken schreeuwen. Laten we vooral ook goed naar onszelf kijken en ondertussen vooral ook genieten van alle bijzondere dingen die er gebeuren.

Samen moeten we deze crisis door!
Niet alleen met onszelf, niet alleen met onze familie, vrienden en bekenden, niet alleen met de stad waar je woont, niet alleen in Nederland, Niet alleen in Europa, maar met de hele wereld!

Wij zijn vandaag gewoon weer binnen. Met de Lion King en zelfgemaakte popcorn wanen wij ons voor de tv onder een dekentje een beetje thuis. Wees lief voor elkaar!…

mm
Ik ben Mirjam, samen met mijn man Paul, en onze 3 kids Zoë, Perrin en Maylin ruilden we eind 2016 ons leven vol zekerheden in voor een onzeker leven in Zuid Afrika, het land waar we al 18 jaar verliefd op waren. Midden 2019 kwamen we noodgedwongen tijdelijk weer terug naar Nederland en we hopen zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika te keren. Met alle liefde neem ik jullie af en toe eens mee op avontuur.