Vier glazen wijn, vier ZOOM vensters en een gezamenlijke cheers! De eerste virtuele verjaardag toost is een feit. Meteen erna een bijeenkomst via het internet met 28 medestudenten en vier docenten, over de cursus de komende drie dagen, die uiteraard ook virtueel gaat plaatsvinden. Veel wordt vloeibaar in deze tijd. 

Maar hoe vrolijk het allemaal ook lijkt; we maken ons best wel zorgen. Als ex-pats ver van huis en familie. In een land met een onnavolgbare president. Waar wapens vrij verkrijgbaar zijn en tot de essentiële winkels worden gerekend. Waar gouverneurs smeken om landelijke coördinatie, omdat ze elkaar beconcurreren op de prijs van een mondkapje. Waar in New York City alleen al 196 mensen stierven en er in de staat ruim 26.000 mensen besmet zijn. 

Naderend onheil

In onze hoofden een groeiend gevoel van naderend onheil. We lezen en (z)appen ons suf. Verschrikkelijke prognoses, politieke duidingen, verhalen van slachtoffers, maar ook hoopgevende beelden van zingende mensen op hun balkon, boodschappen voor de deur van de oude buurvrouw en grappige filmpjes. We kunnen geen rust vinden.

We maken ons grote zorgen over de kwetsbare mensen hier, het falende gezondheidssysteem, het zwalkende beleid van het Witte Huis. We horen van mensen die nog maar een maand geld hebben om van te leven, nu ze ontslagen zijn. Mensen zonder zorgverzekering of ziekteverlof die niet durven te zeggen dat ze ziek zijn. Kinderen die afhankelijk zijn van het eten wat de scholen verschaffen waardoor alleen daarvoor de scholen in mijn county nog open zijn. Ondertussen is de wapenverkoop is enorm toegenomen. Brace for impact…

Anticiperende rouw

Tussen alles wat ik las stuitte ik om een interview met David Kessler. Volgens Kessler, een vooraanstaande expert op het gebied van rouwverwerking staat die onrust die we collectief voelen voor rouw. We hebben het gevoel dat de wereld is veranderd en hoewel we weten dat deze situatie tijdelijk is, voelt het niet zo en we weten dat het ons voor altijd zal veranderen. Kessler vergelijkt het met het gaan naar het vliegveld dat na 9/11 voor altijd anders is.

Het is anticiperende rouw. Rouw die je voelt als iemand te horen heeft gekregen dat hij niet meer lang te leven heeft. Naderend onheil en je weet niet waar het vandaan zal komen. Dat doet wat met je gevoel van veiligheid. Mijn jongste van 9 jaar slaapt al weken elke avond bij ons op de kamer. Ik weet zelf nog zo goed dat toen ik zo oud was als zij hoe de kernwapenwedloop mij uit de slaap hield. Zo bang, dat ik het nu nog kan voelen. Op welke nieuwe wereld moeten we ons voorbereiden?

Rouw kent verschillende fasen volgens Kessler. Ontkenning: Dit virus zal ons niet te pakken krijgen. Boosheid: Hoe heeft dit zover kunnen komen? Onderhandelen: Ok, als we nu nog twee weken binnen blijven, kunnen we met Pasen weer naar buiten? Verdriet: Hoe heeft het zover kunnen komen en gaat dit aflopen? En acceptatie. Ok, ik kan mijn handen wassen. Ik kan afstand houden. Ik kan gezond leven proberen te leven. En daar, zegt Kessler zit onze kracht. Het gevoel in alle onzekerheid en onveiligheid toch iets te vinden van controle. Grip.

Blijkbaar is de crisis nog niet diep genoeg

Het laatste stadium van rouw is volgens Kessler: het zoeken naar betekenis. Maar welke betekenis? Zal dit de tijd zijn waarin het individualisme gekeerd wordt? Waarin we kiezen ons terug te trekken uit de ratrace? Gaan we gevoed door het vele samenzijn meer tijd voor elkaar nemen, voor bezinning, voor rust? Ontdekken we dat het best wat minder kan met die mobiliteit? Ik weet het niet. We zijn pas zo kort onderweg.

Voorlopig zijn de schappen hier nog leeg, staan er rijen voor de wapenshop en zijn er bedrijven die flinke winst hopen te halen uit de ellende van een ander. En de twee partijen die hier het land moeten besturen kunnen het maar moeizaam eens over worden over hoe het geld besteed moeten worden. Blijkbaar is de crisis voor hen nog niet diep genoeg. En moet het rouwen voor hen nog beginnen.

mm
Hiello, mijn naam is Mirjam Sterk. Sinds Kerst 2017 woon ik met man en drie kinderen vlak bij Washington DC. Na een leven in de politiek ben ik nu expat. Over mijn belevenissen in het land van Trump houd ik een blog bij en schrijf ik artikelen.